W roku 1895 felczer Józef Przygoda zbudował na swojej leśnej działce dwa piętrowe, drewniane budynki, w których otworzył Zakład leczniczy dyjetetyczno-hygieniczny dla Izraelitów. Zakład – otwarty cały rok, z koszerną kuchnią, wyposażony w laboratorium, gabinet rentgenowski i światłoleczniczy – cieszył się dużą frekwencją.
W 1907 roku, po uzyskaniu dyplomu doktora wszech nauk lekarskich, syn właściciela Władysław Przygoda (1880–1937) przejął zakład, który od tej pory funkcjonował jako Sanatorium d-ra W. Przygody (choroby płucne, krtani), dyrektor W. Przygoda. W roku 1912 dr Przygoda jako jeden z pierwszych w Otwocku w swoim sanatorium rozpoczął stosowanie odmy. W 1925 roku Władysław Przygoda został wybrany z listy BBWR do otwockiej Rady Miejskiej. Sanatorium doktora Przygody czynne było aż do wybuchu drugiej wojny światowej z przerwą w okresie pierwszej wojny światowej. Po śmierci dr. Władysława Przygody sanatorium funkcjonowało dalej, kierował nim dr Benedykt Glass. 1 grudnia 1940 roku sanatorium znalazło się na terenie getta i stało się siedzibą Judenratu. Pierwszym przewodniczącym Rady Żydowskiej był Izaak Lesman, od lipca 1941 roku – Szymon Górewicz, współwłaściciel pensjonatu–uzdrowiska.
Po likwidacji getta krótko mieścił się tu Zakład Opiekuńczo-Wychowawczy Sióstr Felicjanek p.w. Najświętszego Imienia Marii. W maju 1945 roku uruchomiono w budynkach dawnego Sanatorium doktora Przygody Szpital Przeciwgruźliczy Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego, potem MSW. W 1954 roku sanatorium zamieniono na budynek komunalny.