 | Polska › woj. świętokrzyskie › powiat kielecki › Tokarnia › Park Etnograficzny Muzeum Wsi Kieleckiej › Dwór z Suchedniowa › Wnętrza dworu |
lipiec 2005 , Tokarnia - Park Etnograficzny Muzeum Wsi Kieleckiej - jedno z wnętrz dworu z Suchedniowa
ZPKSoft
+2 głosów:2  Sypialnia z małżeńskimi łóżkami wiedeńskimi i stolikiem do robótek kobiecych (Ludwik Filip), fotelik gobelinowy (Napoleon III), nad łóżkiem - tkanina z manufaktury Potockich w Buczaczu. Pod łożkiem - nocnik i spluwaczka . 2012-04-25 13:40:43 (14 lat temu)
do ZPKSoft: Wow! To coś, co wygląda jak sosjerka, to jest spluwaczka?... 2025-07-25 08:18:14 (9 miesięcy temu)
verbensis
+1 głosów:1 do 4elza: A spluwaczki to aby jednak nie były okrągłe...? 2025-07-25 10:14:50 (9 miesięcy temu)
do 4elza: Komentarz najprawdopodobniej pochodzi z przewodnika jaki nabyliśmy w skansenie ale ponieważ pisałam to przeszło 13 lat temu to pewna nie jestem. Muszę odszukać, może jeszcze mam. 2025-07-25 10:22:15 (9 miesięcy temu)
Stanisław Goś
+1 głosów:1 do 4elza: Obydwa naczynia to nocniki, ten który wygląda jak sosjerka też :)) Tu jest podobny 2025-07-25 13:58:53 (9 miesięcy temu)
do Stanisław Goś: Mam pewne skojarzenie, ale nie napiszę ;-)... 2025-07-27 06:05:42 (9 miesięcy temu)
|
|
Na stronie od 2005 listopad
20 lat 6 miesięcy 3 dni |
Wnętrza zaaranżowano w sposób typowy dla standardu życia średniozamożnej rodziny szlacheckiej z drugiej połowy XIX w.
Salon to najbardziej reprezentacyjne pomieszczenie dworu, tutaj przyjmowano oficjalnych gości. Znajdują się tu m.in. dwa komplety mebli w stylu Ludwika Filipa, klasycystyczna komoda, serwantka z naczyniami o funkcji dekoracyjnej i makata buczacka na ścianie.
Za salonem znajduje się sypialnia państwa domu. W sypialni dokonywano codziennej podstawowej toalety, tam mieści się też garderoba oraz stolik do robótek kobiecych. W sypialni stoją dwa łóżka małżeńskie, komoda w stylu Ludwika Filipa, eklektyczna szafa odzieżowa i czarno politurowane biurko damskie w stylu Napoleona III. Wyposażenie uzupełniają naczynia nocne oraz ozdobna spluwaczka w kształcie żółwia.
Dwór posiadał także bawialnię, czyli pokój kameralnych spotkań rodziny – etykieta dworska nie pozwalała na goszczenie tutaj mniej zaufanych gości. W bawialni najbliżsi członkowie rodziny i jej przyjaciele spędzali wieczory, umilając sobie czas „domowymi koncertami” lub czytaniem. Ściany tego pomieszczenia zdobią ryciny przedstawiające historyczne budowle Rzeczypospolitej. W bawialni znajdują się fortepian ze słynnej warszawskiej manufaktury Józefa Walentego Budynowicza, serwantka z naczyniami, stół z krzesłami oraz piękne secesyjne tremo. Nieodzownym pomieszczeniem dworu był gabinet, czyli miejsce pracy i wypoczynku pana domu oraz zarządcy majątku. Tradycyjnie znajdowało się w nim „panoplium” – ozdobna ekspozycja białej broni, umieszczona na tle kobierca. Wyposażenie tego pomieszczenia stanowi też leżanka w stylu empire oraz sekretarzyk ze zbiorem ksiąg gospodarskich, podręczników, atlasów i literatury pięknej.
Dwór z Suchedniowa - jeden z najbardziej rozpoznawalnych obiektów w Parku Etnograficznym, przez ponad sto lat stojący przy dzisiejszej ulicy Kieleckiej.
W narracjach przewodników, dawnych mieszkańców, opiekunów, czy w artykułach naukowych funkcjonowała data około 1812, jakoby wtedy wybudowano ten obiekt. Jest ona jednak najprawdopodobniej błędna, nie poparta materiałami potwierdzonymi historycznie.
Wincenty Tarczyński, poczthalter (listonosz) i ekspedytor stacji pocztowej w Suchedniowie, zakupił ten budynek w 1845 od innego poczthaltera i ekspedytora, Ignacego Strądałło.
Potocznie budynek określa się mianem dworu, aczkolwiek pełnił różne funkcje: powstał jako budynek mieszkalny poczthaltera, w którym także mieściła się stacja pocztowa. Po roku 1864 funkcjonowała w budynku "Szkoła dla Panien" zwana popularnie pensją, założona przez Emilię Peck, po 1907 przekształcona w siedmioklasowe gimnazjum polskie bez praw publicznych i kolejno w okresie 1920 -1926 stanowił siedzibę Państwowej Preparandy Nauczycielskiej. Następnie mieściła się w nim szkoła leśna, szkoła powszechna, sąd grodzki, Klub Inteligencji Suchedniowskiej, a po II wojnie światowej - radiowęzeł. Budynek zmieniał właścicieli, przetrwał Powstanie Styczniowe, oraz dwie światowe wojny. W latach 50 - tych stał się własnością Fabryki Urządzeń Transportowych, został spalony zimą 1959.
W 1973 przekazano go Wojewódzkiemu Konserwatorowi Zabytków, następnie został rozebrany, a później odrestaurowany w Tokarni w 1978.
Muzeum Wsi Kieleckiej – Park Etnograficzny powołano w 1976 roku, a zaczęło funkcjonować od 1977, decyzją Wojewody Kieleckiego z dn. 21.08.1976r.
Muzeum prezentuje przede wszystkim ekspozycję stałą na wolnym powietrzu w Parku Etnograficznym w Tokarni, wystawy czasowe w Dworku Laszczyków w Kielcach i stałą wystawę w zabytkowej zagrodzie Czernikiewiczów w Bodzentynie.
Park Etnograficzny ma za zadanie zachowanie najcenniejszych zabytków budownictwa wiejskiego i małomiasteczkowego Kielecczyzny oraz prezentowanie ich w otoczeniu zbliżonym do pierwotnego. Skansen przedstawia obiekty w naturalnych zespołach osadniczych, w których zagrody stanowiące warsztat pracy rolnika sąsiadowały z obiektami przemysłu wiejskiego, takimi jak młyn, wiatrak, kuźnia, etc., czy użyteczności publicznej typu: karczmy, szkoły, sklepy, kościoły, a także plebanie, dwory i folwarki dworskie.
Dotychczas, na obszarze 65 ha wzniesiono obiekty przeniesione z innych terenów, w tym: dwór z Suchedniowa, spichlerz ze Złotej, kościół z Rogowa, wiatrak z Grzmucina, organistówkę z Bielin pełniąca obecnie rolę apteki, sklepiku i pracowni krawieckiej, dom szewca z Daleszyc, zagrody
z Bielin, Radkowic i Sukowa, a także chałupy z Rokitna, Ślęzan, Bronkowic, Siekierna, Chrobrza i Świątnik. Zagroda z Bukowskiej Woli pełni rolę ekspozycji rzeźb Jana Bernasiewicza z Jaworzni.