Kościół parafialny wzmiankowany jest po raz pierwszy w 1325 r. Niestety brak jest szczegółowych informacji. Można tylko przypuszczać ze była to niewielka, drewniana świątynia, która najprawdopodobniej spaliła się.
Od XVI wieku wieś w ręku dwóch rodzin tj.: Kunowskich i Słaboszewskich. Podczas wizytacji w 1575 roku kościół wymieniany jest jako nowo wybudowana, drewniana świątynia. Zapewne też do połowy XIX wieku w takiej formie przetrwał.
Nowy murowany kościół został wzniesiony przez kolejnego właściciela wsi, Jana Dębskiego w 1865 roku. Jednak jako obiekt stosunkowo mały zostaje rozbudowany w latach późniejszych.
W 1877 założono na wniosek Józefa Dębskiego księgę oszczędnościową na budowę fundamentów pod nowy kościół. W 1878 r. w użytkowanym, starym kościele przeprowadzono naprawę organów, a w 1882 r. wybudowano wolno stojącą dzwonnicę, położoną w północnej części terenu należącego do parafii.
ŚCIANY: Kościół murowany z cegły, na cokole ociosanych kamieni, powyżej cokołu otynkowany
SKLEPIENIA I STROPY: W piwnicach stropy cementowe, w nawie kościoła i w prezbiterium stropy zwierciadlane, w kaplicy po stronie północnej sklepienia krzyżowe.
WIĘŹBA DACHOWA: Więźba dachowa drewniana, stolcowo - płatwiowa z wmontowaną po stronie wschodniej osobną więźbą dla sygnaturki
POKRYCIE DACHU: Dach kościoła kryty dachówką karpiówką, hełmy wieży i sygnaturki kryte blachą miedzianą.
POSADZKI, PODŁOGI: W piwnicach wylewka cementowa, posadzki w nawie i prezbiterium z kwadratowych płytek ceramicznych.
SCHODY: Schody wewnętrzne; w części zachodniej schody wiodące na chór muzyczny, drewniane z podstopniowcami, jednobiegowe z zakrętem. Schody z chóru muzycznego na poddasze i dalej na dzwonnicę drewniane, jednobiegowe, o konstrukcji policzkowej bez podstopnic. Schody zewnętrzne cementowe, jednobiegowe, przy kruchcie północnej flankowane prostymi, metalowi balustradami.
OTWORY OKIENNE I DRZWIOWE: Okna w większości witrażowe, w ramie metalowej, dodatkowo wzmocnione poziomymi lub pionowymi listwami metalowymi. Drzwi główne dwuskrzydłowe o konstrukcji ramowo - deskowej. Drzwi wejścia bocznego po stronie południowej dwuskrzydłowe, ramowo - płycinowe z półkolistym, wielopodziałowym nadświetlem. Do kruchty w północno-wschodniej części kościoła prowadzą dwa otwory wejściowe; po stronie wschodniej pojedyncze drzwi o konstrukcji ramowo-płycinowej, po stronie zachodniej drzwi o identycznej konstrukcji. Drzwi do przedsionka kaplicy po stronie północnej nawy; drewniane o konstrukcji ramowo-deskowej.
Bryła
Bryła kościoła zwarta, z dominującym korpusem głównym. Prezbiterium nieznacznie obniżone względem nawy. Całość jednokondygnacyjna, podpiwniczona w części północnej (krypta grobowa rodzin Dąmbskich i Lubomirskich). Dach nawy głównej dwuspadowy, prezbiterium wielopołaciowe. Przybudówki kryte dachami spadowymi, jedna po stronie północnej dachem pulpitowym. Po stronie zachodniej wieża równa wysokością nawie, zwieńczona hełmem. Po stronie wschodniej korpusu nawy sygnaturka.
Elewacje
ELEWACJA FRONTOWA(zachodnia) - trzyosiowa na niewysokim cokole, flankowana wysokimi pilastrami. W części centralnej przyziemia prostokątny otwór wejściowy w nieznacznie zryzalitowanym portalu sięgającym połowie wysokości elewacji, flankowany kolumnami doryckimi wspierającymi gierowane belkowanie. Założenie portalowe wieńczy łukowaty naczółek ozdobiony wykonanym w tynku "Okiem Opatrzności". Po bokach portalu niewielkie pionowe okna zamknięte łukiem półokrągłym, w płaskich obramieniach. Górna część elewacji w partii środkowej nieznacznie zrezalitowana (na szerokość portalu), ryzalit flankowany pilastrami identycznymi do pilastrów spinających całą elewację. Na osi ryzalitu, ponad naczółkiem portalu okulus. Po bokach ryzalitu otwory okienne analogiczne do opisanych dla dolnej partii elewacji. Zasadniczą cześć elewacji wieńczy gzyms okapowy. Ponad nim, na osi wieża, w dolnej partii flankowana trójkątnymi ścianami szczytowymi dachu. Pionowa, prostokątna ściana korpusu wieżowego posiada w dolnej partii wysoką, pionową płycinę zamkniętą łukiem półokrągłym. W płycinie przeprutowej w górnej partii okulusem, figura Chrystusa Dobrego Pasterza. Zasadnicza część wieży, zwieńczona profilowanymi gzymsami przechodzi powyżej nich w formę wieloboczną, niewysoką, przeprutą jednym, pionowym oknem zamkniętym łukiem półokrągłym. Całość wieńczy dwuczłonowy, barokizujący hełm.
ELEWACJA POŁUDNIOWA - ośmioosiowa, na niewysokim cokole, podzielona płaskimi pilastrami na pionowe, prostokątne płyciny, przeprute pionowymi oknami (zamkniętymi łukami półokrągłymi). W drugiej osi (licząc od strony zachodniej) niewysoka kruchta, wysunięta znacznie przed lico elewacji, przepruta pionowym otworem wejściowym, zamkniętym łukiem półokrągłym. Kruchtę wieńczy trójkątny szczyt z półokrągłym naczółkiem, oraz spływami wolutowymi. Po stronie wschodniej, w siódmej osi - zakrystia, dorównująca wysokością prezbiterium, rozwiązana analogicznie do opisanej wyżej kruchty. W dolnej partii otwór okienny zamknięty łukiem odcinkowym, powyżej nad profilowanym gzymsem barokizujący szczyt.
ELEWACJA WSCHODNIA - czteroosiowa. Część środkową stanowi wysunięte, trójboczne zamkniecie prezbiterium, podzielone pilastrami na pionowe płyciny analogicznie dla opisanych dla elewacji południowej. W dwóch skrajnych płycinach okienka, pionowe, zamknięte łukami półokrągłymi. Boczne, nieco niższe partie elewacji stanowią cofnięte z lica boczne ściany zakrystii i kruchty północnej. Ściana zakrystii przepruta na osi pionowym, prostokątnym otworem drzwiowym, a po jego prawej stronie niewielkim, prostokątnym okienkiem. Ściana kruchty północnej symetryczna ze ścianą zakrystii, przepruta na osi pionowym okienkiem, zamkniętym łukiem odcinkowym.
ELEWACJA PÓŁNOCNA - siedmioosiowa o licu rozwiązanym analogicznie do wyżej opisanych. W trzeciej osi (licząc od strony zachodniej) wysunięty korpus kaplicy z niższym przedsionkiem zawierającym pionowy, prostokątny otwór wejściowy. Przedsionek, węższy od kaplicy, zamknięty jest trójkątnym szczytem, pod którym widnieje wykonane w tynku panoplium z herbem Lubomirskich oraz monogramami R.I.P. Ściana kaplicy powyżej przedsionka wypełniona płyciną z trójkątnym, schodkowym szczytem. Na osi potrójne okno, złożone z wyższego otworu zamkniętego łukiem półokrągłym po środku i po dwóch niższych po bokach, oddzielonych od siebie wąskimi filarkami. Po stronie wschodniej elewacji mocno wysunięta z lica ściana kruchty z pionowym, zamkniętym łukiem odcinkowym okienkiem w dolnej partii zwieńczona barokizującym szczytem. Do zachodniej ściany kruchty przylega niższa od niej dobudówka na osi przepruta pionowym otworem wejściowym, zamkniętym łukiem odcinkowym. Na lewo od osi przybudówki pionowy, prostokątny otwór wejściowy, przepruty ponad poziomem gruntu i skomunikowany z nim cementowymi schodkami z balustradą.
Rzut
Kościół oparty na rzucie prostokąta, nawa główna prostokątna z wydzielona częścią zachodnią. Od strony wschodniej przylega do nawy węższe prezbiterium, zamknięte trójbocznie. Po stronie południowej, między nawą a prezbiterium zakrystia na planie kwadratu, w połowie długości nawy niewielka kruchta na planie kwadratu. Po stronie północnej w narożu między nawą a prezbiterium - pomieszczenie na planie prostokąta do niego przyległe.
W roku 1906 zakończono budowę plebanii wraz z zabudowaniami gospodarczymi.
W 1908 r. wybudowano ogrodzenie kościoła - lity mur, który otwiera się w części zachodniej szerokimi schodami, flankowymi obeliskami na których ustawione są figury Matki Boskiej, a także przeprowadzono remont dzwonnicy.
Pod koniec 1925 roku proboszcz parafii Władysław Adamski zwrócił się do inż. arch. Stefana Cybichowskiego z Poznania o wykonanie rysunków inwentaryzacyjnych kościoła przed przebudową - powiększeniem świątyni. Prawdopodobnie z uwagi na zaangażowanie się S. Cybichowskiego w podobne prace przy kościele w Fordonie k/Bydgoszczy (1921-1927) nie sporządził dalszych rysunków. W wyniku zaistniałej sytuacji ks. W. Adamski zlecił wykonanie odpowiednich projektów kolejnemu poznańskiemu architektowi - inż. Lucjanowi Michałowskiemu. Pierwsze rysunki wykonał on w październiku 1927 roku. Na ich podstawie prace rozpoczęto na początku lat 30-tych od wydłużenia nawy w kierunku zachodnim z dostawieniem wysokiej wieży. Projekt ten uwzględniał również prezbiterium i kruchty. W 1932 roku L. Michałowski skorygował swój poprzedni projekt, a w1933 sporządził ostateczny rysunek części nawy i prezbiterium. w wyniku tych prac po wyburzeniu dawnego łuku tęczowego wydłużono nawę w kierunku wschodnim o ok. 3,6 m, a samo prezbiterium o 2,5 m. Powiększono też światło nowego łuku tęczowego. Zmieniono w stosunku do poprzednich projektów położenie zakrystii, z dostosowaniem do uskoku muru nawy i prezbiterium od południa. wszystkie prace zakończono w 1934 roku, natomiast polichromię projektował artysta z Poznania tj. Józef Ożmin, samą konstrukcję ołtarzy, ambony i chrzcielnicy (prace trwały do 1939) projektował inż. arch. Lucjan Michałowski. W wyniku tych prac powstał kościół o cechach neobarokowych ze śladowymi reliktami (noeromańskimi) kaplica przy elewacji północnej.
Wnętrze kościoła
Nawa główna kościoła przekryta jest stropem zwierciadlanym. Po stronie wschodniej ściana z łukiem tęczowym otwierający nawę do prezbiterium. Po stronie zachodniej nawy wydzielona przestrzeń podwieżowa, podzielona na dwie, równe wysokością kondygnacje. W strefie dolnej są trzy równej szerokości arkady o łukach płaskich. Strefę górną stanowi chór muzyczny z prospektem organowym po środku . Po stronie północnej nawy arkada w ozdobnym obramieniu, zamknięta łukiem półokrągłym, otwierająca się do kaplicy Lubomirskich. Prezbiterium zamknięte trójbocznie, po stronie północnej otwiera się dwoma szerokimi arkadami do przestronnej kruchty. Arkady o łukach półokrągłych oddzielone są masywną kolumna.
Wyposażenie kościoła
Wnętrze kościoła pokrywa polichromia, na stropie imituje sufit kasetonowy. Ołtarz główny neobarokowy, dwukondygnacyjny o skomplikowanych podziałach, z obrazem Chrystusa Ukrzyżowanego w partii centralnej i rzeźbami świętych po bokach.
W nawie oryginalne wyposażenie stanowią dwa neostylowe ołtarze boczne, ustawione po bokach łuku tęczowego. Na ścianie północnej nawy drewniana ambona ze schodami, o koszu zdobionym półpostaciowymi rzeźbami.
Sytuacja
Kościół mieści się w południo-wschodniej części wsi Ludzisko, na wzniesieniu terenu przy szosie Inowrocław - Skalmierowice. Teren wokół kościoła ogrodzony litym murem, który otwiera się w części zachodniej szerokimi schodami, flankowymi obeliskami na których ustawione są figury Matki Boskiej. Po stronie wschodniej kościoła plebania z XIX wieku wraz z zabudowaniami gospodarczymi. Kościół orientacyjny.
Za: