Kończyce powstały w 1776 roku na zachód od Pawłowa jako ostatnia kolonia założona przez Mathiasa Wilczka. Po podziale Śląska w 1921 roku przyznano ją Polsce. Do 1951 roku miejscowość była siedzibą gminy Kończyce.
W 1910 roku w miejscowości mieszkało 4441 mieszkańców z czego 2804 mówiło w języku polskim, 484 polskim i niemieckim, a 1114 niemieckim. W wyborach komunalnych jakie odbyły się w listopadzie 1919 roku oddano na ogólną liczbę 1884 głosów na listę polską 1354 głosów zdobywając 9 z 11 mandatów.. Podczas plebiscytu na Śląsku swoje głosy oddało 2580 osób (w tym 93 emigrantów). Za Polską głosowało w nim 1584 wotantów, a za Niemcami 949[1]. W Kończycach działały liczne polskie organizacje jak 100 osobowa regionalna sekcja Dzielnicy Śląskiej Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” kierowana przez Pawła Dolę i Juliusza Potykę oraz w oparciu o nie Polskiej Organizacji Wojskowej Górnego Śląska. Od 1919 roku miejscowość była również siedzibą 74 osobowego Chóru Mieszanego „Skowronek” kierowanego przez Pawła Bąka, Jana Pykę, Hermana Szwencera. Kończyce objęły walki w czasie powstań śląskich. W II powstaniu miejscowość 22 sierpnia została zdobyta przez powstańców po ciężkich walkach z sipo.
W dzielnicy znajduje się Dzielnicowy Ośrodek Kultury, przy ul. Dorotki 3, działa Klub Sportowy MKS Kończyce. Od 1911 roku działa też jednostka Ochotniczej Straży Pożarnej. Źródło