starsze
nowsze
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 17 głosów | średnia głosów: 6
 | Polska › woj. dolnośląskie › Wrocław › Stare Miasto › pl. Dominikański › Galeria Dominikańska |
27 września 2016 , Hotel "Mercure Panorama" wraz z Galerią Dominikańską i wyjątkowo pustym skrzyżowaniem ulic.
Skomentuj zdjęcie
Licho
+2 głosów:2  Bardzo fajne ujęcie. Dopisałem do pl. Dominikańskiego, bo go tu całego widać. 2016-09-28 10:54:16 (9 lat temu)
do Licho: Dzięki, trafiła się okazja i trzeba było wykorzystać. 2016-09-28 14:45:17 (9 lat temu)
|
|
Na stronie od 2011 styczeń
15 lat 4 miesiące 17 dni |
Dodane: 27 września 2016, godz. 21:09:38
Autor zdjęcia: ZPKSoft
Rozmiar: 1600px x 1100px
Licencja: CC-BY-NC-ND 4.0 Aparat: X-M1
1 / 90sƒ / 9ISO 20016mm
9 pobrań 983 odsłony 6 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia ZPKSoft
Obiekty widoczne na zdjęciu
Galeria Dominikańska
więcej zdjęć (86)
Architekt: Edward Lach
Zbudowano: 1999-2001
Monumentalny budynek handl. otwarty w VIII 2001 powstał na miejscu 2 ulic Zaułka Kacerskiego usytuowanych nad miejską fosą (Czarną Oławą), placu niezabudowanego w okresie powojennym i rozebranego w 1999 hotelu Panorama. Projekt arch. E. Lach z zespołem: E. Lach, Marek Ludian i Jan Matkowski.
Zwarta bryła budynku mieści galerię handl. (pow. handl. ok. 30 tys. m2, pow. biurowa 2500 m2; ok. 100 sklepów, supermarket, restauracje), hotel Mercure Panorama i parking na 900 miejsc. Dzięki zastosowaniu w 3 kondygnacjach podłużnego układu otwartych galerii, przesklepionych w części centr. płaską przeszkloną kolebką, architektura G.D. nawiązuje do tradycji XIX-wiecznych galerii handlowych. Dekorację klatki schodowej i gł. pasażu stanowią czarno-białe fotografie wrocł. architektury okresu modernizmu (obiekty H. Poelziga, M. Berga) i ekspresjonizmu (dom towarowy Petersdorf E. Mendelsohna).
Zgodnie z intencją twórców budynku g. utrzymuje kontakt z otoczeniem archit. dzięki lustrzanemu odbiciu sąsiadującego z nią kościoła pw. św. Wojciecha w pokrytym szklanymi płytami narożnym wykuszu i związaniu pd. ściany g. z d. nowoż. bastionem wrocł. fortyfikacji. Zewnętrzne ceglane przypory w elewacji pn. nawiązują do przypór usytuowanego po przeciwnej stronie ulicy got. kościoła św. Wojciecha. Elewacje pd. i zach. mają bardziej industrialny charakter z rytmicznymi pionowymi akcentami w postaci szklanych płaszczyzn przesłoniętych żaluzjami. Historyczną lokalizację wykorzystano, eksponując widok na wrocł. Nowe i cz. Starego Miasta z dachu g., stanowiącego najwyższą kondygnację wielopoziomowego parkingu.
Budynek nagrodzony w 2001 wyróżnieniem Stów. Architektów Polskich.
Rafał Eysymontt, Małgorzata Górska
Zwarta bryła budynku mieści galerię handl. (pow. handl. ok. 30 tys. m2, pow. biurowa 2500 m2; ok. 100 sklepów, supermarket, restauracje), hotel Mercure Panorama i parking na 900 miejsc. Dzięki zastosowaniu w 3 kondygnacjach podłużnego układu otwartych galerii, przesklepionych w części centr. płaską przeszkloną kolebką, architektura G.D. nawiązuje do tradycji XIX-wiecznych galerii handlowych. Dekorację klatki schodowej i gł. pasażu stanowią czarno-białe fotografie wrocł. architektury okresu modernizmu (obiekty H. Poelziga, M. Berga) i ekspresjonizmu (dom towarowy Petersdorf E. Mendelsohna).
Zgodnie z intencją twórców budynku g. utrzymuje kontakt z otoczeniem archit. dzięki lustrzanemu odbiciu sąsiadującego z nią kościoła pw. św. Wojciecha w pokrytym szklanymi płytami narożnym wykuszu i związaniu pd. ściany g. z d. nowoż. bastionem wrocł. fortyfikacji. Zewnętrzne ceglane przypory w elewacji pn. nawiązują do przypór usytuowanego po przeciwnej stronie ulicy got. kościoła św. Wojciecha. Elewacje pd. i zach. mają bardziej industrialny charakter z rytmicznymi pionowymi akcentami w postaci szklanych płaszczyzn przesłoniętych żaluzjami. Historyczną lokalizację wykorzystano, eksponując widok na wrocł. Nowe i cz. Starego Miasta z dachu g., stanowiącego najwyższą kondygnację wielopoziomowego parkingu.
Budynek nagrodzony w 2001 wyróżnieniem Stów. Architektów Polskich.
Rafał Eysymontt, Małgorzata Górska
Hotel "Mercure Panorama"
więcej zdjęć (27)
Zbudowano: 1999-2000
Budynek zaprojekt. w latach 1998-99 przez E. Lacha, Annę Rumińską i Jana Matkowskiego z Pracowni Projektowo-Realizacyjnej Studio EL, zrealizowany w latach 1999-2000. Stanowi integralną cz. wielofunkcyjnego kompleksu Galeria Dominikańska, Powstał w wyniku porozu-mienia między inwestorem Galerii Dominikańskiej a firmą Orbis S.A. będącą właścicielem pierwszego hotelu Panorama, zbud. w latach 70. XX w. przy pl. Dominikańskim.
Nowy, 7-kondygnacyjny, podpiwniczony obiekt został zrealizowany w technologii żelbetowej, w konstrukcji ptytowo-stupowej, przykryty stropodachem żelbetowym. Oprócz pokojów mieszkalnych zajmujących piętra II —VI w h. znajdują się: na I piętrze zespół sal wielofunkcyjnych, na parterze recepcja, pomieszczenia biurowe i restauracja, w piwnicach pomieszczenia rekreacyjne i techniczne. Na elewacjach zastosowano czerwoną cegłę klin-kierową, niebieskie szkło refleksyjne i elementy metalowe. Dominują pionowe podziały wyznaczone przez pasy tafli szkła na przemian z partiami ceglanymi. Oś symetrii wyznacza zlokalizowane od strony pl. Dominikańskiego wejście gł. do hotelu.
Poprzez użyty materia) oraz wertykalną kompozycję elewacji h. nawiązuje do usytuowanego naprzeciw got. kościoła pw. św. Wojciecha.
Maja Kowalska
Nowy, 7-kondygnacyjny, podpiwniczony obiekt został zrealizowany w technologii żelbetowej, w konstrukcji ptytowo-stupowej, przykryty stropodachem żelbetowym. Oprócz pokojów mieszkalnych zajmujących piętra II —VI w h. znajdują się: na I piętrze zespół sal wielofunkcyjnych, na parterze recepcja, pomieszczenia biurowe i restauracja, w piwnicach pomieszczenia rekreacyjne i techniczne. Na elewacjach zastosowano czerwoną cegłę klin-kierową, niebieskie szkło refleksyjne i elementy metalowe. Dominują pionowe podziały wyznaczone przez pasy tafli szkła na przemian z partiami ceglanymi. Oś symetrii wyznacza zlokalizowane od strony pl. Dominikańskiego wejście gł. do hotelu.
Poprzez użyty materia) oraz wertykalną kompozycję elewacji h. nawiązuje do usytuowanego naprzeciw got. kościoła pw. św. Wojciecha.
Maja Kowalska
pl. Dominikański
więcej zdjęć (818)
Dawniej: Dominikaner Platz
Plac Dominikański we Wrocławiu (niem. Dominikanerplatz) - jeden z głównych placów Wrocławia.
Pierwotny plac Dominikański przylegał do południowej elewacji dominikańskiego kościóła św. Wojciecha, a zatem znajdował się na przedłużeniu ulicy Wita Stwosza pomiędzy ulicami bł. Czesława i Klemena Janickiego. Przy budowie nowego hotelu (Mercure) zrekonstruowano w przybliżeniu dawny obrys placu.
Krótko po II wojnie światowej przetłumaczono niemiecką nazwę placu na plac Dominikański, lecz w dobie stalinizacji w końcu lat 40. otrzymał on imię współtwórcy aparatu stalinowskiego państwa, Feliksa Dzierżyńskiego. Po usunięciu zgliszczy przyległego do południowej strony placu kwartału (w miejscu dawnej wewnętrznej fosy) teren sięgający aż po ulicę Oławską splantowano i zamieniono w zieleniec i parking, zaś po jego wschodniej stronie wzniesiono w początku lat 70. XX w. według projektu typowego hotel Panorama. Termin plac Dzierżyńskiego rozciągnął się tym samym na cały, większy od Rynku, areał, włączając w to skrzyżowanie ulic Oławskiej, Piotra Skargi i Kazimierza Wielkiego. W 1991 przywrócono placowi historyczną nazwę, w świadomości mieszkańców i na wielu planach plac znajduje się jednak zasadniczo na wymienionym skrzyżowaniu, a zatem około 200 m od pierwotnego położenia.
Pod placem znajduje się tunel dla ruchu kołowego będący częścią trasy W-Z oraz dwa przejścia podziemne dla pieszych.
Źródło: Autorzy: Licencja: CC-BY-SA 3.0
Pierwotny plac Dominikański przylegał do południowej elewacji dominikańskiego kościóła św. Wojciecha, a zatem znajdował się na przedłużeniu ulicy Wita Stwosza pomiędzy ulicami bł. Czesława i Klemena Janickiego. Przy budowie nowego hotelu (Mercure) zrekonstruowano w przybliżeniu dawny obrys placu.
Krótko po II wojnie światowej przetłumaczono niemiecką nazwę placu na plac Dominikański, lecz w dobie stalinizacji w końcu lat 40. otrzymał on imię współtwórcy aparatu stalinowskiego państwa, Feliksa Dzierżyńskiego. Po usunięciu zgliszczy przyległego do południowej strony placu kwartału (w miejscu dawnej wewnętrznej fosy) teren sięgający aż po ulicę Oławską splantowano i zamieniono w zieleniec i parking, zaś po jego wschodniej stronie wzniesiono w początku lat 70. XX w. według projektu typowego hotel Panorama. Termin plac Dzierżyńskiego rozciągnął się tym samym na cały, większy od Rynku, areał, włączając w to skrzyżowanie ulic Oławskiej, Piotra Skargi i Kazimierza Wielkiego. W 1991 przywrócono placowi historyczną nazwę, w świadomości mieszkańców i na wielu planach plac znajduje się jednak zasadniczo na wymienionym skrzyżowaniu, a zatem około 200 m od pierwotnego położenia.
Pod placem znajduje się tunel dla ruchu kołowego będący częścią trasy W-Z oraz dwa przejścia podziemne dla pieszych.
Źródło: Autorzy: Licencja: CC-BY-SA 3.0