W centralnym punkcie dawnej owalnicy znajduje się orientowany, gotycki kościół z przełomu XV i XVI wieku. Wybudowano go na planie prostokąta z kamieni narzutowych oraz cegły. Poddawany licznym przebudowom ostatecznie zatracił swoje pierwotne założenie architektoniczne. Całość murów została otynkowana, jedynie na wschodnim szczycie zachowało się bogate zdobienie w postaci późnogotyckich maswerków sieciowych z XVI wieku.
W zachodniej części, nad nawą, wznosi się drewniana wieża z 1855 roku. Zwieńczono ją czterospadowym dachem, nad którym wznosi się latarnia z ostrosłupowym hełmem zakończonym kulą i krzyżem. Całość dachu wieży, nad deskowaniem, wykonano z blachy. W osi przyziemia znajduje się portal z głównym wejściem do świątyni. Dwuuskokowe ościeże zamknięto ostrołukowo i pomalowano w licu na kolor brązowy.
Bezpośrednio nad portalem zachodnim znajduje się okrągła blenda, otynkowana na biało z malowanym na brązowo ościeżem. Podobne zdobienie występuje na wschodniej elewacji. Poniżej deskowania, w osi wieży, wymurowano okrągłe okno z brązowym, malowanym ościeżem.
Na elewacji północnej trzy symetrycznie ułożone okna z głębokim, zamkniętym łukowo ościeżem i brązowym, malowanym wykończeniem w licu. Podobne założenie występuje w przypadku dwóch okien na wschodniej elewacji. Na ścianie południowej okna rozdzielone są jednouskokowym portalem wejściowym. Mury kościoła zwieńczono wysokim, dwuspadowym dachem, który obecnie pokrywa dachówka ceramiczna.
We wnętrzu świątyni wyposażenie z XIX wieku, wśród którego można wymienić ołtarz ambonowy, ambonę, emporę chórową oraz dzwon z 1937 roku.