Betonowa studnia  - "Zdrój Główny" - ujęcie wody siarczanej, usytuowane w pobliżu kościoła św. Marcina, przy ul. Parkowej.  Z inicjatywy doktora Jana Gotfryda Leonhardiego, badacza właściwości wód krzeszowickich, ocembrowano źródło wody siarczanej, a ok. 1780 r., pod wpływem lekarza Hieronima Eustachego Khittla, nadwornego medyka hetmanowej Ogińskiej, książę August Czartoryski (wojewoda ruski), polecił rozpocząć w swoich krzeszowickich włościach budowę łazienek mineralnych. Na południe od źródła (w obecnym parku) wybudowano zbiornik wody, do którego pompowano wodę ze Zdroju Głównego, celem podniesienia poziomu wody i uzyskania odpowiedniego ciśnienia w celu jej transportu drewnianymi rurami do łazienek. 

W miejscu istniejącej drewnianej wieży, wzniesiono niski, murowany z cegły budynek. Zmniejszono przy tym obwód studni, co pozwoliło na bezpośrednie przesyłanie wody siarczanej do łazienek, bez konieczności jej pompowania. Budowę nowego ujęcia wody w parku (kapliczka) zakończono w 1858 r. W 1982 r. zostało wyremontowane.

Ujęcie o wydajności 1,61 m³/h stanowi główne źródło leczniczej wody siarczkowo-wapniowo-magnezowej, która jest wykorzystywana przez Ośrodek Rehabilitacji Narządu Ruchu „Krzeszowice”.