starsze
nowsze
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 5 głosów | średnia głosów: 6
 | Polska › woj. opolskie › powiat strzelecki › Strzelce Opolskie › ul. Kołłątaja Hugona, ks. › Kościół św. Wawrzyńca › Cmentarz |
18 sierpnia 2016 , Pozostałość po dawnym cmentarzu przy kościele św. Wawrzyńca.
Skomentuj zdjęcie
ZPKSoft
 Myślę, że to teren dawnego cmentarza przykościelnego. W murze coś na kształt lapidarium - umieszczono wtórnie krzyże i płyty nagrobne oraz epitafia. Budynek, którego widać kawałek z lewej to być może dawna kaplica przedpogrzebowa. 2016-10-02 20:05:45 (9 lat temu)
do ZPKSoft: Tez tak myślałem, na widocznym trawniku nic nie było co by przypominało cmentarz. Miałem już za mało czasu żeby się trochę popytać. Może ktoś się odezwie. 2016-10-02 20:11:37 (9 lat temu)
ZPKSoft
+1 głosów:1 do piotr brzezina : Te pozostałości nagrobków skądś się wzięły i nikt ich daleko nie przenosił. Tu masz dowód . 2016-10-02 20:41:04 (9 lat temu)
do ZPKSoft: Zosiu co ja bym bez Twoich informacji zrobił. Jak ktoś umie ten internet obsługiwać to wszystko znajdzie. Dzięki, jutro się tym zajmę. 2016-10-02 20:44:34 (9 lat temu)
do ZPKSoft: Teraz zauważyłem że się tym już zajęłaś. Jeszcze raz dziękuje. Jak bym Tobie musiał płacić za te "dziękuje" to bym już był bankrutem. 2016-10-02 20:47:29 (9 lat temu)
do piotr brzezina : To nie moja robota, tym razem podziękowania należą się komuś innemu. Mnie ostatnio brakuje czasu na tego typu działania i tylko daję sygnał do zmiany. 2016-10-02 21:16:41 (9 lat temu)
|
|
Na stronie od 2011 listopad
14 lat 5 miesięcy 18 dni |
Dodane: 2 października 2016, godz. 19:51:02
Autor zdjęcia: piotr brzezina
Rozmiar: 1600px x 941px
Licencja: CC-BY-NC-ND 3.0 Aparat: D5300
1 / 1600sƒ / 4ISO 20024mm
1 pobranie 1421 odsłon 6 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia piotr brzezina
Obiekty widoczne na zdjęciu
 |
cmentarze
|
Cmentarz
więcej zdjęć (6)
Cmentarz ten powstał prawdopodobnie jeszcze w XII wieku, a może nawet trochę wcześniej. Pewne jest, że pod datą 1271 roku autor żywota św. Salomei (Vita Sance Salomeae regine Halicensius) wspomina o podróży dwóch zakonników do Strzelec w celu wygłoszenia kazania odpustowego w dniu św. Wawrzyńca (wspomniałem już o tym w artykule pt.: "Nazwa i powstanie miasta Strzelce Opolskie").
Czyli pewne jest, że w okresie tym istniał już w mieście w jakiejś pierwotnej formie kościół pod wezwaniem św. Wawrzyńca (skoro zakonnicy podążali do niego, wybudowany został już wcześniej) oraz z dużym prawdopodobieństwem przykościelny cmentarz, gdyż zmarłych musiano gdzieś grzebać, a jak to było w średniowiecznym zwyczaju, grzebano ich w miejscach uświęconych – czyli w pobliżu kościołów.
Wraz z rozwojem osady – później miasta i powstaniem murów miejskich znalazł się on w ich obrębie. W XV wieku wybudowana została tam również jedna z baszt mających na celu obronę miasta.
Na cmentarzu grzebano wszystkich zmarłych mieszkańców miasta wyznania katolickiego, bez względu na ich tytuły i zamożność, oraz zasłużonych i znanych mieszkańców strzeleckich okolic.
Dopiero nieco później, wraz z rosnącą liczbą pochówków i brakiem miejsca na przykościelnym cmentarzu, powstał cmentarz oddalony nieco od murów miejskich. Wyznaczony został do tego odpowiedni teren, zgodnie z obowiązującymi wówczas normami i względami sanitarnymi, poświęcony oczywiście przez biskupa. Pierwsza wzmianka o drewnianym kościółku cmentarnym św. Barbary pochodzi z 1505 roku, ale jak podają źródła, zmarłych grzebano tam już wcześniej.
Pomimo tego, że zaczęto grzebać zmarłych na nowo powstałym cmentarzu, nadal odprawiano tu pogrzeby zmarłych duchownych, sióstr zakonnych, tzw. ołtarzystów (czyli osoby duchowne przypisane do danego ołtarza w kościele) oraz tzw. kantorzystów (czyli organistów). Osoby z kręgu strzeleckich hrabiów (grafów) i ich rodzin lokalizowano w podziemiach kościoła św. Wawrzyńca oraz w kryptach kaplic.
Na tym cmentarzu spoczęli między innymi: proboszcz kościoła z końca XVIII wieku – Józef von Larisch, strzelecki kronikarz i historyk, radny miasta Jan Józef Reichel, Barbara von Zawadzki z domu von Rudzinski – Rudno oraz jej mąż Franciszek von Zawadzki, Thomas von Chierosz oraz wielu innych, których groby, pomniki i tablice nagrobne dziś są już nieczytelne, bądź też zostały całkowicie zniszczone.
Te, które ocalały z wojennej zawieruchy zostały umieszczone w kamiennym murze za Grotą Lurdzką znajdującą się nieopodal kościoła św. Wawrzyńca oraz przy dawnej baszcie obronnej – późniejszej dzwonnicy. Powyższy opis pochodzi z
Czyli pewne jest, że w okresie tym istniał już w mieście w jakiejś pierwotnej formie kościół pod wezwaniem św. Wawrzyńca (skoro zakonnicy podążali do niego, wybudowany został już wcześniej) oraz z dużym prawdopodobieństwem przykościelny cmentarz, gdyż zmarłych musiano gdzieś grzebać, a jak to było w średniowiecznym zwyczaju, grzebano ich w miejscach uświęconych – czyli w pobliżu kościołów.
Wraz z rozwojem osady – później miasta i powstaniem murów miejskich znalazł się on w ich obrębie. W XV wieku wybudowana została tam również jedna z baszt mających na celu obronę miasta.
Na cmentarzu grzebano wszystkich zmarłych mieszkańców miasta wyznania katolickiego, bez względu na ich tytuły i zamożność, oraz zasłużonych i znanych mieszkańców strzeleckich okolic.
Dopiero nieco później, wraz z rosnącą liczbą pochówków i brakiem miejsca na przykościelnym cmentarzu, powstał cmentarz oddalony nieco od murów miejskich. Wyznaczony został do tego odpowiedni teren, zgodnie z obowiązującymi wówczas normami i względami sanitarnymi, poświęcony oczywiście przez biskupa. Pierwsza wzmianka o drewnianym kościółku cmentarnym św. Barbary pochodzi z 1505 roku, ale jak podają źródła, zmarłych grzebano tam już wcześniej.
Pomimo tego, że zaczęto grzebać zmarłych na nowo powstałym cmentarzu, nadal odprawiano tu pogrzeby zmarłych duchownych, sióstr zakonnych, tzw. ołtarzystów (czyli osoby duchowne przypisane do danego ołtarza w kościele) oraz tzw. kantorzystów (czyli organistów). Osoby z kręgu strzeleckich hrabiów (grafów) i ich rodzin lokalizowano w podziemiach kościoła św. Wawrzyńca oraz w kryptach kaplic.
Na tym cmentarzu spoczęli między innymi: proboszcz kościoła z końca XVIII wieku – Józef von Larisch, strzelecki kronikarz i historyk, radny miasta Jan Józef Reichel, Barbara von Zawadzki z domu von Rudzinski – Rudno oraz jej mąż Franciszek von Zawadzki, Thomas von Chierosz oraz wielu innych, których groby, pomniki i tablice nagrobne dziś są już nieczytelne, bądź też zostały całkowicie zniszczone.
Te, które ocalały z wojennej zawieruchy zostały umieszczone w kamiennym murze za Grotą Lurdzką znajdującą się nieopodal kościoła św. Wawrzyńca oraz przy dawnej baszcie obronnej – późniejszej dzwonnicy. Powyższy opis pochodzi z
Kościół św. Wawrzyńca
więcej zdjęć (63)
Architekci: Georg Guldenpfennig, Oskar Hossfeld
Atrakcja turystyczna
Zbudowano: 1904
Zabytek: A-51/2007 z 29.03.2007
Wybudowanie kościoła katolickiego pod wezwaniem św. Wawrzyńca należy datować przed 1290, kiedy to odnotowany został pierwszy znany proboszcz - Mikołaj, będący również notariuszem księcia Bolesława I opolskiego. Kościół i proboszcz administracyjnie podlegali wówczas archiprezbiteriatowi w Opolu. Świątynia znajdowała się w obrębie murów miejskich. W I połowie XVw. odnotowano fundacje ołtarzy w tym kościele i pojawienie się funkcji ołtarzysty (opiekuna danego ołtarza). Ówcześnie na plebanii urzędowali: proboszcz i jeden wikary. Pierwotny kościół był drewniany i niezbyt duży, w latach 1575-1629 należał do protestantów.
Na początku XX wieku rozpoczęto rozbudowę, a właściwie budowę nowej świątyni, na miejscu poprzedniego kościoła. Proboszcz Maksymilian Ganczarski, przy wsparciu architekta Jerzego Gűldenpfenniga, w latach 1904-1907, zbudował większy, murowany, neobarokowy kościół parafialny zaprojektowany jako trzynawowa bazylika. Konsekracji kościoła 3 czerwca 1907 dokonał kardynał J. Kopp. Z dotychczasowego kościoła do nowej świątyni został przeniesiony jedynie ołtarz główny (z 1712), będący dziełem rzeźbiarza wrocławskiego Jana Königa, jak również ołtarze boczne i częściowo ambona. Stary kościół był budowlą bardzo skromną z trzema podłużnymi nawami, z kolei nowy kościół stał się o wiele bardziej rozbudowany. Zbudowany został na planie krzyża łacińskiego. Nowy kościół św. Wawrzyńca jest wykonany z cegieł, od zewnątrz otynkowany. Długość kościoła wynosi 58 m, szerokość środkowej nawy - 12,8 m, wysokość - 14 m. Sklepienie jest beczkowe, łączy się w skrzyżowaniu w efektywną kopułę. Wieża sięga 62 m wysokości, ukoronowana jakby czepkiem barokowym. Po bokach prowadzą schody w kierunku organów. Obok chóru znajdują się 2-piętrowe przybudówki. (wikipedia: ).
Na początku XX wieku rozpoczęto rozbudowę, a właściwie budowę nowej świątyni, na miejscu poprzedniego kościoła. Proboszcz Maksymilian Ganczarski, przy wsparciu architekta Jerzego Gűldenpfenniga, w latach 1904-1907, zbudował większy, murowany, neobarokowy kościół parafialny zaprojektowany jako trzynawowa bazylika. Konsekracji kościoła 3 czerwca 1907 dokonał kardynał J. Kopp. Z dotychczasowego kościoła do nowej świątyni został przeniesiony jedynie ołtarz główny (z 1712), będący dziełem rzeźbiarza wrocławskiego Jana Königa, jak również ołtarze boczne i częściowo ambona. Stary kościół był budowlą bardzo skromną z trzema podłużnymi nawami, z kolei nowy kościół stał się o wiele bardziej rozbudowany. Zbudowany został na planie krzyża łacińskiego. Nowy kościół św. Wawrzyńca jest wykonany z cegieł, od zewnątrz otynkowany. Długość kościoła wynosi 58 m, szerokość środkowej nawy - 12,8 m, wysokość - 14 m. Sklepienie jest beczkowe, łączy się w skrzyżowaniu w efektywną kopułę. Wieża sięga 62 m wysokości, ukoronowana jakby czepkiem barokowym. Po bokach prowadzą schody w kierunku organów. Obok chóru znajdują się 2-piętrowe przybudówki. (wikipedia: ).
ul. Kołłątaja Hugona, ks.
więcej zdjęć (236)
Dawniej: Kirchstrasse