Miejscowość związana z obronnym grodem, przebudowanym w średniowieczu jako zamek, otrzymała prawa miejskie około r. 1300.
Wybudowane w XV wieku ceglano-kamienne fortyfikacje o szerokości 2 łokci i wysokości do 12 łokci zastąpiły wcześniejszy drewniano-ziemne obwarowania z palisadą.
Mury obronne są pozostałością po średniowiecznych umocnieniach miasta. Wejście do miasta stanowiły cztery bramy: zachodnia nazywana Głogowską, wschodnia zwana Polską oraz północna i południowa. Mur wyposażony był również w wieże strażnicze. Na zewnątrz miasta otoczony był wałami ziemnymi i fosą wraz z mostami (w nocy podnoszonymi), zaś w dzień monitorowane przez mieszczan zobowiązanych do służby wartowniczej.
Oprócz ikonografii Wernera nieco danych na temat miejskich fortyfikacji Góry dostarcza na początku urbarz z 1750 r., a więc z okresu poprzedzającego stopniową rozbiórkę murów.
W XIX wieku przystąpiono do częściowej likwidacji umocnień - wały zniwelowano, fosę zasypano. Ich miejsce zajęły ogrody dzierżawione mieszczanom. W 1826 zdemontowano furtę bramy Polskiej a 1856 furtę bamy Głogowskiej. Sukcesywnie też rozbierano mury miejskie.
W 1962 roku podjęto decyzję o ratowaniu pozostałości muru i prowadzono prace konserwatorskie. Wśród ocalałych po XIX -wiecznych rozbiórkach fragmentów murów miejskich zachowała się wysoka czworoboczna wieża Bramy Głogowskiej, kryta stromym namiotowym hełmem.
Na planie z lat 60-tych XX w. widoczne zarysy murów obronnych wraz z bramami - Polską -Wschodnią (1) i Głogowską- Zachodnią (2) oraz zamku (3).
Źródła : 1. "Mury obronne miast Dolnego Śląska"- wyd. Zarząd Okręgu PTTK- Komisja Opieki nad Zabytkami, Wrocław 1966, opracowanie i plan - M. Przyłęcki.
