Arboretum w Wojsławicach – ogród dendrologiczny na terenie Wojsławic (przysiółek Niemczy) w woj. dolnośląskim. Od 1988 filia Ogrodu Botanicznego we Wrocławiu. Znane z bogatego zbioru rododendronów i rzadkich drzew iglastych.



Zajmujące obszar ponad 70 ha arboretum położone jest na wysokości 250-275 m n.p.m., na stokach Wzgórz Dębowych, ok. 2 km na wschód od Niemczy.



Kolekcja obejmuje ok. 1500 gatunków roślin drzewiastych, 470 gatunków różaneczników a także inne krzewy i wrzosowate.



Historia:



W roku 1880 Fritz von Oheimb, śląski ziemianin, znawca roślin, został właścicielem 150-hektarowego majątku w Wojsławicach, którego częścią był poważnie zaniedbany park dworski założony w 1825 przez R. Freiherra. Nowy właściciel rozpoczął przebudowę parku, systematycznie gromadząc nowe gatunki roślin, zwłaszcza różaneczników, które stały się specjalizacją jego hodowli na początku XX wieku. W 1920 odnotowano na terenie ogrodu ok. 300 odmian różaneczników. Oheimb zmarł w 1928 i został pochowany na terenie ogrodu, a jego dzieło kontynuował syn, Arno von Oheimb.



II wojna światowa oszczędziła ogród. Po wojnie, w 1946 rodzina Oheimbów musiała opuścić Wojsławice. Park kilkakrotnie zmieniał właściciela i stopniowo ulegał degradacji. Sytuacja zaczęła się poprawiać od roku 1977, kiedy obiekt uzyskał status arboretum. W 1983 został wpisany do rejestru zabytków kultury a od 1988 stał się filią Ogrodu Botanicznego Uniwersytetu Wrocławskiego. W 1990 zwiększono powierzchnię parku o 5 ha a w 2000 – o kolejne 60 ha. Ogród odrestaurowano i zasadzono wiele nowych roślin.



Obecnie w parku wydzielona jest najstarsza część zajmująca około 7,5 ha. Tam znajduje się największa część zbiorów.



Zabytki:



Na terenie arboretum znajdują się:



* szklarnia sprzed 1880 zbudowana z miejscowego łupka łyszczykowego z zachowanym drenażem z XIX wieku, odnowiona w 1999

* piętrowy dom ogrodnika z około 1900

* grób założyciela arboretum, Fritza von Oheimba zbudowany z bloków czerwonego granitu w 1928

* liczne kolumny z czerwonego permskiego piaskowca wydobytego z sudeckich kamieniołomów czerwonego spągowca. Kolumny te pochodzą z XIX w. zabudowań gospodarczych pobliskich wsi.

* zabytkowe koło młyńskie z piaskowca





Info za [