Myśl o budowie powstała koło 1904 roku. Utworzono Komitet Budowy, do którego wszedł miedzy innymi ks. Bolesław Pieńkowski. Po analizie wielu koncepcji wybrano do realizacji projekt architekta warszawskiego Tomasza Pajzderskiego. Po uzyskaniu zgody władz rosyjskich, w roku 1906 przystąpiono do budowy nowej świątyni. Ze względu na rychłą śmierć autora projektu (1908), pracami kierował inżynier architekt Hugon Kuder. Stanęła ona na najwyższym cyplu skalnym nad ulicami Bytomską i Podwalną Kościół poświęcono 8 maja 1913 roku Jest to niewątpliwie jeden z najpiękniejszych przykładów architektury neoromańskiej w Polsce. Nowy kościół dominując nad całą okolicą, czy wręcz przytłaczając kameralne otoczenie domków z podcieniami, stał się bardzo charakterystycznym akcentem w krajobrazie miasta.
Czeladzki kościół to zaprojektowana z rozmachem, okazała trzynawowa bazylika z transeptem. Budowla zbudowana jest z cegły, na podmurówce z bloków kamiennych i licowana klinkierem, w konstrukcji krzyżowo-żebrowej. Dachy i kopuły pokryte są blachą miedzianą. Biforia, triforia i rozety wykonane są z piaskowca. Podobnie jak inne detale (gzymsy, rzygacze, półkolumny, itd.) świadczą o perfekcji architekta i realizatorów dzieła. Zwieńczenie skrzyżowania naw stanowi ośmiokątna rotunda, której kopuła sięga 51 m. Otaczają ją cztery mniejsze wieże o wysokości 35 m każda. Od strony ul. Bytomskiej wybudowano dwie dzwonnice (39 m), pomiędzy którymi znajduje się niezwykle rozbudowany portyk. Dorównuje mu swą klasą portyk zlokalizowany od strony wschodniej, gdzie na szczególną uwagę zasługuje bogato zdobiona kolumna. Na jej głowicy posadowiona jest figura Matki Boskiej z Dzieciątkiem.
Choć kościół jest zbudowany w stylu neoromanizmu bizantyjskiego, ma wiele akcentów gotyckich. Należą do nich rozety, zwieńczone pinaklami przypory oraz krzyżowo-żebrowa konstrukcja.