Pierwotnie (od 1267) stała tu kaplica pogrzebowa św. Marii Egipcjanki parafii św. Marii Magdaleny, w XIV w. podniesiona do rangi kaplicy pomocniczej. Budowę obecnego k. rozpoczęto na pocz. XV w. - sklepienia nawy i prezbiterium wzniósł mistrz kamieniarski Henryk z Ząbkowic. W pot. XV w. nadano k. nowe patrymonium - św. Krzysztofa - oraz rozpoczęto rozbudowę trwającą etapami do pocz. XVII w. W 1461 ukończono wieżę, którą w 1575 Lorenzo Geissler podwyższy) o kondygnację i nakrył renes. hełmem. W 1602 od pd. i pd.-zach. Adam Fiebig dobudował zakrystię oraz przybudówki. W 1610 dostawiono od pn. przybudówkę i szachulcową kruchtę, w 1731 przeprowadzono renowację wnętrza. W 1866-69 zasypano przepływającą wzdłuż pn. krawędzi placu odnogę Oławy Miejskiej, a k., wraz z domami pastora i dzwonnika, otoczono murem. W 1879 wymurowano nową kruchtę wg proj. arch. Ernsta Seydlera, a w 1882-83 k. wyremontowano. W 1888 podniesiono go do roli k. filialnego katedry św. Marii Magdaleny. Ostatnie prace konserwatorskie przed 1939 wykonał arch. Paul Preuss w 1934/35. W kwietniu 1945 k. zostat zniszczony w 75%. Prace zabezpieczające mury prowadzono w 1947-50 (M. Bukowski, Marian Rehorowski, Bolesław Monne) i 1956-58 (E. Małachowicz, Józef Rachwalski). Odbudowa etapami od 1966. W 1969-70 zrekonstruowano barok, hełmy wieży, w 1978-79 wyremontowano więźbę dachową, w 1992-95 przeprowadzono prace bud.-konserwatorskie. W 1997 woda powodzi zalała prezbiterium, podmyta fundamenty i osłabiła mury, co spowodowało zagrożenie sklepień. Kościół objęto programem prac ratowniczych trwających do 2000.



Obecna bryła k., z wysokimi 2-spadowymi dachami i prezbiterium opiętym skarpami. Wnętrze k. jednoprzestrzenne, nawa nakryta sklepieniem sieciowym, prezbiterium krzyżowo-żebrowym, zakrystia kolebkowym. Cenniejsze elementy wyposażenia to barok, portal gł. (1690), epitafia oraz płyty nagrobne z XVI-XVIII w., ołtarz gł. przeniesiony z kościoła w Masłowie (1592) i drewn. figura św. Krzysztofa (1470).



Od 1993 siedziba parafii Kościoła ewang.- augsb. zboru niepolskiego.



Ewa Łukaszewicz-Jędrzejewska