W 1723 zbudował go z drewna (lub rozbudował – taka data widniała na belce stropowej) ojciec Józefa Sosnowskiego. Trzydzieści lat później dostawiono do niego cztery narożne murowane alkierze oraz tzw. skarbiec, murowany, piętrowy. Dwór miał odtąd główny korpus drewniany, ale murowaną ścianę tylną. Dachy – czterospadowe, gontowe. W środku było łącznie siedemnaście pomieszczeń – sześć w korpusie głównym, po dwa w każdym z alkierzy (w jednym z nich miał później pokój Kościuszko) oraz dwa pokoje na pięterku plus sień. Wnętrza reprezentacyjne miały wystrój rokokowy. Założenie dworskie otoczone było stawem i podmokłymi łąkami, na jego osi od strony zachodniej znajdował się plac z kościołem wybudowanym pod koniec XVIII wieku.
W 1892 dwór Sosnowskich od Walerii Niepokójczyckiej (potomkini Sosnowskich) odkupił Alfons Libiszowski. Ta zmarła w 1906, pamiątki po Kościuszce, którymi się opiekowała, odesłała przed śmiercią do muzeum w szwajcarskim Rapperswil. Podczas I wojny światowej wycofujący się Rosjanie spalili dwór i zabudowania gospodarcze, zgliszcza zostały rozebrane. Ocalała jedna z bocznych oficyn – ta, w której umieszczono rannego Kościuszkę, kiedy po bitwie pod Maciejowicami w 1794, wieziono go przez Sosnowicę do Włodawy. Po II wojnie była odnawiana, ale pełen blask odzyskała, kiedy w 2000 została przystosowana na pensjonat „Dworek Kościuszki”.Jest to budowla barokowa, wzniesiona na rzucie kwadratu, piętrowa, z zaokrąglonymi narożnikami. Dwutraktowa, z sienią i klatką schodową na osi. W piwnicach i na parterze ma sklepienie kolebkowo-krzyżowe. Mansardowy (łamany), czterospadowy dach z lukarnami pokryty jest gontem. Ozdobą elewacji są szerokie lizeny, po cztery z każdej strony budynku, w wielkim porządku (przebiegające przez dwie kondygnacje).
W dworskim parku, założonym w 2. połowie XVIII wieku, pierwotnie o układzie geometrycznym, ze stawem, do niedawna rosły splecione ze sobą dąb „Tadeusz” i sosna „Ludwika”, według tradycji symbol miłości Ludwiki i Tadeusza. Kilka lat temu sosna niestety uschła.