Parafia powstała pod koniec XIV wieku. Pierwsze dwa kościoły uległy zniszczeniu w latach 1420 i 1759. Trzeci kościół również nie przetrwał. Obecna świątynia wzniesiona została w latach 1869-1872 w stylu neogotyckim. Konsekracja odbyła się 15 października 1895 roku.
Fundatorem pierwszego, drewnianego kościoła w latach 1392-1395 był Mikołaj Nałęcz.
Kolejny, powstały w XVII wieku kościół przetrwał do polowy XVIII stulecia. Następny, trzeci z kolei powstał w 1759 roku, jednakże w 1775 roku uległ on częściowemu spaleniu. Nowy kościół, zbudowany w latach 1869-1872, został konsekrowany przez biskupa Antoniego Andrzejewicza.
Mury świątyni, wzniesionej z czerwonej cegły, zdobią skarpy i arkadowy gzyms koronujący. Kościół ma dwuspadowy ceramiczny dach, a iglica wieży kryta jest łupkiem. Wewnątrz znajduje się klasycystyczny ołtarzu głównym z pocz. XIX w., w którym umieszczono cudowny obraz Matki Boskiej z Dzieciątkiem. Jest on dużo starszy od samej świątyni, gdyż prawdopodobnie pochodzi z II poł. XV w. Obraz przedstawia Matkę Najświętszą stojącą na półksiężycu i trzymającą na prawym ręku Dzieciątko. Postać Maryi okrywa srebrna, pozłacana sukienka. Wokół obrazu umieszczono liczne wota świadczące o znacznym kulcie. Potwierdzają to również srebrne korony na głowach Madonny i Dzieciątka, które były przejawem szczególnej czci, jaką otaczano wenecki wizerunek. Do rozwoju kultu przyczynili się zapewne oo. Dominikanie, którzy w 1767 r. objęli parafię w Wenecji. Na skutek spalenia w 1775 r. akt parafialnych, nie ocalały zapisy na temat dawnych cudów. Tylko o niektórych dowiadujemy się z akt wizytacyjnych. Kiedy w 1933 r. odkryto osadę w Biskupinie, z wydobytego na terenie wykopalisk czarnego dębu sprzed 2500 lat, sporządzono piękną ramę dla obrazu.

Ołtarze boczne są rokokowe i pochodzą z II poł. XVIII w. Ustawiono na nich barokowe krzyże z XVIII w. Na uwagę zasługuje również znajdujący się w kruchcie wczesnobarokowy krucyfiks z 1632 r. oraz ustawione przy ołtarzu głównym barokowe figury św. Piotra i Pawła (pochodzą z kościoła oo. Dominikanów w Żninie). W świątyni znajdują się też przepiękne zabytkowe naczynia liturgiczne, w tym późnorenesansowy kielich z pocz. XVII w. Ściany kościoła zdobią polichromie wykonane w 1921 r. przez malarza Henryka Jackowskiego.