starsze
nowsze
1
1+
2-
2
2+
3-
3
3+
4-
4
4+
5-
5
5+
6-
6
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 6 głosów | średnia głosów: 6
Skomentuj zdjęcie
verbensis
+2 głosów:2
Przed 1928 (rekonstruowano wówczas dekorację fasady kamienicy Wójtowskiej, rekonstruowano też gotycki portal i obcięto balkon na Wilczkowskiej.
2025-11-16 12:46:52 (5 miesięcy temu)
Wiesław Smyk
Na stronie od 2010 luty
16 lat 2 miesiące 26 dni
Dodane: 1 listopada 2016, godz. 15:10:08
Autor: Jaworski Józef Kościesza ... więcej (187)
Rozmiar: 1000px x 721px
18 pobrań
1253 odsłony
6 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia Wiesław Smyk
Obiekty widoczne na zdjęciu
Dawniej: Dom Restauracyjny "Krokodyl"
Kamienica Wilczkowska. Budynek powstał w XVI w. dla rodziny Wilczków. Miała wtedy 2 kondygnacje i 3 osie. Do początku XVII w. właścicielami byli Jan i Paweł Zembrzuski, klucznicy miejscy. Od nich kupili kamienicę Aleksander Del Pace i Maria Bandinelli, a w poł. XVII w. sekretarz królewski Jan Piotr Komorski. W 1669 na skutek pożaru wznieconego przez szlachtę sejmikową budynek popadł w ruinę i został odbudowany wraz z 3-cim piętrem i połączony z kamienicą 21a. W 1743 właścicielem został pisarz skarbowy Jakub Szubalski. W poł. XVIII w. kamienicę kupił metrykant koronny Michał Rogalski, razem z nrem 21. W 1810 obie kamienice kupił komisarz skarbowy Księstwa Warszawskiego Antoni Błeszyński, który połączył oba domy: nr 21 i 21a. Piwnice ciągną się od nr 19 aż do 25. W 1928 odsłonięto ostrołukowy portal gotycki z końca XV w., który przetrwał wojnę. Po zniszczeniach powstania warszawskiego odbudowano ją w latach 1952-3 wg proj. Jana Bieńkowskiego i Zofii Krótkiewskiej. Sgrafitti wykonał Witold Miller. 106.06.1972, odwiedzający Warszawę Fidel Castro podarował restauracji „Krokodyl” wypchanego krokodyla, który stoi na 1-wszym piętrze. Dziś jest to restauracja „Gessler”, której wnętrze, stylizowane na starą karczmę, zaprojektowali Jerzy Bieńkowski, Zofia Krotkiewska i Krystyna Kognowicka. W kamienicy zachowały się portal z XVI w., krata z 1617 i gotyckie piwnice.
Zbudowano: 1608 i 1952-53
Dawniej: Kamienica Klucznikowska
Kamienica Klucznikowska. Powstała na przełomie XV i XVI w. Później kupiła ją rodzina Zembrzuskich; Paweł Zembrzuski był burmistrzem Warszawy. Po pożarze w 1607, w trakcie przebudowy w 1608 zyskała portal ze złoconą kulą, a następnie płaskorzeźbę z lwem i tarczą z literą „S”. Umieścił Zembrzuski tu również swój gmerk Poraj: 3 róże, dlatego kamienica zwana była również Pod Różami. Kolejnym właścicielem był kupiec i burmistrz Warszawy, Baltazar Strubicz. Po nim kamienicę posiadali Maria Bandinelli, ławnik Michał Szubalski i od poł. XVII w. metrykant koronny Michał Rogalski, razem z nrem 21. W 1810 obie kamienice kupił komisarz skarbowy Księstwa Warszawskiego Antoni Błeszyński, który połączył oba domy: nr 21 i 21a. Udostępnił on mieszkanie wracającemu z emigracji i więzienia austriackiego Hugo Kołłątajowi. Pod koniec XVIII w. mieściła się tu drukarnia księdza Józefa Meyera, który współpracował z Kuźnią Kołłątajowską. W XIX w. działała tu fabryka czekolady Piotra Jennego. Mieszkał on tu i umarł w nędzy 28.02.1812. Na Powązki odprowadzała go tylko garstka najbliższych przyjaciół. Rok 1944 przetrwała fasada. W latach 1952-3 odbudowano ją wg proj. Jana Bieńkowskiego i Zofii Krotkiewskiej. Sgrafitto wykonali Hanna i Jacek Żuławscy. W górze fasady widnieją wizerunki bogatych mieszczan przy weselnym stole.
Zbudowano: 1953
Kamienica Wójtowska. Powstała w XV w. Jako kamienica przeznaczona dla wójtów Warszawy od 1408 dzięki edyktowi Janusza Staszego, a od 1647 została libertowana. W 1607 spłonęła w pożarze, ale w latach 1642-7 została przebudowana przez Constantina Tencallę dla burmistrza Baltazara Strubicza. W 1669 szlachta kwaterująca tu podczas sejmów spaliła kamienicę. Ponownie przekształcona została w latach 1693-5. Kamienica była siedzibą wójtów warszawskich do pocz. XVII w., potem odbywały się tu sądy miejskie. W 1819 kamienicę kupił Jan Boroński, który przerobił ją na czynszówkę. W 1825 uruchomiono tu wytwórnię fortepianów Alberta Rawskiego. Pod koniec XIX w. na pierwszym piętrze otwarto lichwiarki lombard. W 1944 zupełnie zniszczona, przy odbudowie pominięto detale, na medalionach znalazły się alegorie Pokoju i Sprawiedliwości, w nawiązaniu do sądów miejskich z XVIII w. Kamienicę odbudowano w 1953 wg proj. Jana Bieńkowskiego z polichromiami Krystyny Kozłowskiej i Grzegorza Wdowickiego.
Rynek Starego Miasta
więcej zdjęć (2089)