Kamienica Urbanowska. Wzniesiona na przełomie XV i XVI w., przebudowana w XVII i XVIII w. W 1612 r. właścicielem był kupiec Piotr Kłos. W XVIII w. kamienica należała do Urbana Witkowskiego, muratora i gminny warszawski. Następny był szafarz królewski Korycki. W czasie sejmów kwaterował tu marszałek Wielkiego Księstwa Litewskiego. W 1743 należała do rodziny aptekarzy, Andrychowiczów, którzy dobudowali piętro. Do końca XIX w. kamienica należała do rodziny Gutheitów. Mieściła się tu wtedy cechowa gospoda krawców. W 1848 doniesiono zaborcy na czterech czeladników, którzy podobno rozmawiali na temat buntu we Francji i chcieli wzniecić bunt. Byli to Jan Marszand, Konstanty Kalinowski, Kazimierz Barylski i Feliks Fijałkowski. Z rozkazu Paskiewicza skazano ich na przepędzenie przez szpaler 500 żołnierzy uzbrojonych w rózgi, a potem na zesłanie na Sybir. Na egzekucję spędzono ludność Starego Miasta. Czeladnicy nie przeżyli, nastroje antycarskie się pogłębiły. W 1921-2 kamienicę przebudowano wg proj. Stefana Szyllera i dodano polichromię S. Sicińskiego. Po 1944 ocalała część parteru i portal kamienny z 1671, odbudowano ją w latach 1950-3 wg proj. Jana Bieńkowskiego.