Kościół ufundowany został przez Jarosława Bogorię ze Skotnik, arcybiskupa gnieźnieńskiego w 1347 r., a uroczyście poświęcony w roku 1370. Odnawiany w połowie wieku XVIII, po II wojnie światowej, a także w ostatnich latach. Jest zbudowany z cegły w układzie polskim z główkami zendrowymi, gotyk nadwiślański, orientowany. Nawa na rzucie prostokąta, prezbiterium węższe i niższe, zamknięte wielobocznie. Przy prezbiterium od północy mała zakrystia. Przedsionek do zakrystii, pomieszczenie nad zakrystią, jak i kruchta przy nawie od strony południowej dobudowane były w XVIII w. Późniejsze gwiaździste sklepienie nawy wsparte na jednym centralnym filarze. W prezbiterium sklepienie krzyżowo-żebrowe. Na zewnątrz ściany wsparte szkarpami. Okna ostrołukowe z gomółkowymi witrażami. Dach nad nawą wyższy, dwuspadowy z wieżyczką na sygnaturkę, a nad prezbiterium i zakrystią dach wspólny, wielospadowy. Całość pokryta blachą. Portal z kruchty do nawy z XIV wieku, a w nim z tego samego czasu drzwi okute skośną kratą z rozetami. Na ścianie tęczowej odkryte w ostatnim czasie freski ze scenami z życia Pana Jezusa. Wyposażenie wnętrza (ołtarze, boazeria, ambona) rokokowe, wykonane w II połowie XVIII w. przez warsztat sandomierski. Witraże gomółkowe, chór, organy, ławki, konfesjonał, ołtarz wykonane w ostatnich latach, a kompletna konserwacja i odnowienie ołtarzy, boazerii, polichromii ściennej, malowanie ścian zostało ukończone w 1981 r.