W pierwszej połowie XIX wieku największe skupiska ewangelików znajdowały się w Strachocinie i w Stroniu, ze względu na sąsiedztwo z dobrami książęcymi i rozwojem przemysłu, który wchłaniał rzesze nowych przybyszów z Czech i z krajów Rzeszy Niemieckiej. Liczba protestantów w obu wsiach nie była jednak wysoka. Początkowo brali udział w nabożeństwach w kościele ewangelickim w Lądku Zdroju, a od 1894 roku — w nabożeństwach ewangelickich prowadzonych w pałacu książęcym w Stroniu. W roku 1913 lub w 1915 z inicjatywy żony księcia Albrechta von Preussen i przy pomocy właściciela klucza Stronie, księcia Friedricha Heinricha von Preussen zbudowano obok książęcego pałacu protestancki kościół, który miał też zapewne charakter kościoła dworskiego. Później kościół ten otrzymał status kościoła filialnego. W 1917 erygowano w Stroniu wikariat i otwarto szkołę ewangelicką. W latach 1945-1988 kościół nie był użytkowany. W 1980 roku kościół został przejęty na własność przez parafię w Stroniu Śląskim. Już wtedy przystąpiono do prac porządkowych. Po gruntownych remontach wnętrza i zewnętrznej części kościoła, przeprowadzonych w latach 1986-1988, został on konsekrowany 15 czerwca 1988 roku przez Jego Eminencję Kardynała Henryka Gulbinowicza, Arcybiskupa – Metropolitę Wrocławskiego. Od tej pory, aż po dzień dzisiejszy, kościół pełni funkcję kaplicy cmentarnej pod wezwaniem Zmartwychwstania Pańskiego.

Kościół położony jest „…na łagodnym stoku wzniesienia ujętego ulicami Turystyczną i Tadeusza Kościuszki, na południowy – zachód od pałacu. Jest on dominantą architektoniczną i w znaczący sposób wzbogaca otoczenie pałacu. Nie bez przypadku zapewne został zbudowany w tym właśnie miejscu, ponieważ doskonale jest widoczny z podjazdu przed pałacem oraz łączy się z nim osią widokową. Dlatego też zapewne zwrócono ku pałacowi fasadę kościoła z dobrze odkutym, kamiennym portalem…”.

Ogólna koncepcja budowli nawiązuje do średniowiecznych kościołów wiejskich. Utrzymana jest w, potraktowanym syntetycznie, stylu neoromańskim ubogaconym elementami neogotyku bazującego na wczesnym gotyku. Możliwe, że chodziło tu nawet o nawiązanie do stylistyki przełomu stylu romańskiego i wczesnego gotyku. W nawiązaniu do stylu niemieckiego romanizmu zastosowano addycyjność kompozycji bryły. Wieżę umieszczono nad prezbiterium, kształtując ją jako dość masywną. Połacie jej iglicy przepruto osiami okiennymi. Wczesny neogotyk zadecydował zaś o zastosowaniu przypór i o formach portalu oraz kamieniarki okiennej. Pojawiły się tutaj również elementy postsecesji w postaci dużych, prostokątnych okien. Bryła nowego kościoła ukształtowana jest dość umiejętnie, gdyż zapewne budynek ten projektowany był przez architekta zatrudnionego przez rodzinę książęcą.

Kościół jest murowany, otynkowany i niezorientowany. Założony jest na planie litery „T” przyjmując formę jednoprzestrzenną z aneksami. Posiada niewyodrębnione zamknięte prosto prezbiterium, które jest włączone w linię sąsiadujących aneksów. Nad prezbiterium jest umieszczona wieża zbudowana na planie czworoboku. Przed fasadą usytuowano kruchtę założoną na planie prostokąta, poprzedzonego kamiennymi schodami. Bryła budynku kształtowana jest addycyjnie, a jego człony nakryte są dwuspadowymi dachami. Masywna wieża osłonięta wysoką iglicą, w połacie której wprowadzono osie okienne. W tympanonie przedstawiono scenę Ukrzyżowania wraz z adorującymi Chrystusa aniołami. Możliwe, że jest to przekształcona scena Ukrzyżowania z Marią i św. Janem. Kamieniarka portalu jest utrzymana na dobrym poziomie artystycznym. Obramienia okien są kamienne, profilowane, miejscami zaś posiadają maswerki.

źródło :