Parafia rzymskokatolicka w Wożuczynie według tradycji istniała już w 1409 (autorzy Dziejów miejscowości… podają, że z tego właśnie roku pochodzi dokument fundacyjny kościoła). Pierwotny kościół, drewniany został spalony przez Tatarów. Kolejny wzniesiono (i konsekrowano) w 1595 z fundacji Jakuba Wożuczyńskiego, posła bełskiego. W 1648 spalili go Kozacy. Niedługo potem wystawiono nową świątynię (ufundowaną przez Jacka Wożuczyńskiego, łowczego bełskiego), drewnianą z murowanym prezbiterium. W 1684 wybudowano kolejną drewnianą, z zachowaniem części murowanej, z fundacji Jerzego Łęskiego, starosty korytnickiego (według Dziejów miejscowości… to Jerzy Łęski odbudował kościół spalony przez Tatarów, miał on murowaną nawę i dwie murowane, boczne kaplice).
Obecny kościół został wzniesiony w latach 1742 - 1750 z fundacji Wilhelma Miera, kasztelana słońskiego, generała gwardii koronnej (Mierowie byli w XVIII wieku właścicielami Wożuczyna). Konsekrowano go w 1750. Był kilkakrotnie remontowany w XIX wieku (między innymi dachy, po 1830) i w XX wieku, podczas II wojny światowej zamieniony przez Niemców na magazyn zboża.
Jest on murowany z cegły i otynkowany, późnobarokowy, orientowany. Nawa i węższe od niej prezbiterium są prostokątne, dwuprzęsłowe. Po obu stronach zachodniego, szerszego przęsła prezbiterium znajdują się dwa kwadratowe pomieszczenia: od północy kaplica Pana Jezusa, od południa zakrystia ze skarbcem na piętrze. Po obu stronach fasady wznoszą się dwie kwadratowe wieże, ujmujące przedsionek, wysunięte ryzalitowo na boki. Pod prezbiterium i kaplicą znajdują się krypty.