W 1742 roku gmina ewangelicka w Podgórzynie zakupiła od miejscowego gospodarza Christophera Conrada działkę i w ciągu dwóch miesięcy wybudowała zbór. Była to skromna drewniana budowla nazywana domem modlitwy (Bethaus). W 1750 roku powódź niszczy niedawno postawiony Bethaus co zmusiło liczną już wtedy gminę luterańską do zbudowania większej świątyni, która zaspokoiłaby potrzeby wiernych. Budowę świątyni rozpoczęto w 1778 roku, kiedy gminą ewangelicką zarządzał pastor Johann Gotlieb Kernsten. Kamień węgielny położono 3 maja 1779 roku, a już w 1780 roku budowę zakończono. Budowę prowadził mistrz murarski Liebusch z Jeleniej Góry, który pracował dla grafa von Schaffgotsch w Cieplicach. Prace stolarskie i ciesielskie wykonał Geogr Rössel z Podgórzyna oraz Jakob Höhle. Budowla oparta została na rzucie prostokąta z lekko zaznaczonymi ryzalitami w części środkowej. Wewnątrz wybudowano dwupiętrowe kondygnacje empor wspartych na kolumnach. Strop kolebkowy pokrywała polichromia. Dach mansardowy pierwotnie został pokryty łukiem. Po środku dachu wybudowano sygnaturę z latarnią, zwieńczono cebulastą kopułką. Po ostatniej wojnie w kościele znajdował się magazyn, a miejscowa ludność wynosiła z wnętrza co się tylko dało i w konsekwencji doprowadziło to do zniszczenia świątyni. W momencie przejęcia przez miejscową parafię katolicką obiekt był mocno zrujnowany. Społecznie prowadzona odbudowa pod kierownictwem ówczesnego proboszcza, księdza Michała Darowskiego, zakończyła się pełnym sukcesem w 1982 roku. Kościół został uratowany, co w tamtym czasie nie było rzeczą powszechną. Obiekt zachował swoją pierwotną bryłę w postaci korpusu nakrytego dachem mansardowym z ośmioboczną sygnaturą z latarnią. Na osi ryzalit wejściowy, zamknięty trójkątnym tympanonem i prezbiterium. Wnętrze zachowało z pierwotnego wystroju tylko dwie kondygnacje empor.

Za: