Plebania Kolegiaty NMP (pot. Organistówka) w Stargardzie nazwa ta obejmuje zabytkowy zespół trzech budynków, zlokalizowanych w narożniku ulic Kazimierza Wielkiego i Bolesława Krzywoustego w bliskim sąsiedztwie kolegiaty Mariackiej. Zespół plebanii wraz z kolegiatą Mariacką i murami obronnymi rozporządzeniem Prezydenta RP z dnia 17 września 2010 został uznany za pomnik historii.

Budynek przyległy wschodnią fasadą do ul. Kazimierza Wielkiego wzniesiono prawdopodobnie w końcu XIV wieku. Początkowo było on siedzibą nowo założonej szkoły Schola Gloriosæ Mariæ Virginis. Po wprowadzeniu reformacji mieściły się tu kolejno: diakonat, mieszkanie organisty, a w 1938 wykupiony został przez władze miasta na siedzibę Muzeum Regionalnego. Dekorację domu stanowią skromne blendy, w których umieszczono prostokątne okna. Ryglowe szczyty pochodzą z XIX wieku, pierwotnie posiadały zapewne gotycki wystrój.

Budynek środkowy, pochodzący z XVI wieku, użytkowany był przez proboszcza, a następnie przez diakonat. Dekorowany typowym dla tego okresu, częściowo wzorowane na ratuszu elementy wystroju: blendy, o późnogotyckich łukach, gzymsy oraz zalążkowe formy maswerku z renesansowym już motywem tzw. „jaskółczego ogona”. Od południa do głównego korpusu dostawiony jest dwupiętrowy ryzalit. Zaś od zachodu do kamienicy przylega, przykryty wraz z nią jedną połacią dachu, niewielki budynek o konstrukcji ryglowej, pochodzący z XIX wieku.

W latach 80. XX wieku do konstrukcji dobudowano kolejny, czwarty budynek.



W czasie działań II wojny światowej budynki plebanii nie uległy większym uszkodzeniom i od 1958 użytkowane były jako internat szkoły zawodowej, a w 1959 przekazane na własność parafii NMP Królowej Świata.

Königstrasse (ul. Bolesława Krzywoustego). Dawna Wollweberstr. została przemianowana na ul. Królewską (Königstr.) dla uczczenia Fryderyka Wilhelma IV, który w 1840 r. podczas wizyty w Stargardzie mieszkał na tej właśnie ulicy. Nazwa Königstr. funkcjonuje przynajmniej od 1857 r. Na pocztówce datowanej na pierwsze pięć lat XX w. widoczny jest odcinek prowadzący w kierunku Baszty Tkaczy. Początek ulicy znajdował się przy Gr. Mühlenstr. Wzdłuż obu stron wąskiej, brukowanej ulicy mieścił się zwarty ciąg kamienic. Ulica liczyła 51 numerów. Mieszkali tutaj m.in. pastorzy gminy reformowanej (nr 28) i ewangelickiej (nr 50). Pod nr 51 znajdował się dom dla wdów po pastorach, którego właścicielem był kościół Mariacki. Pod nr 9 mieściła się cukiernia Paula Langhoffa, pod nr 40 – wytwórnia maszyn rolniczych Roberta Hurlinga, pod nr 42 – teatr miejski, a pod 49 – siedziba loży masońskiej „Julius zum Eintracht” („Juliusz w Jedności”). (MAH Stargard)
(W.S)