Kolorujstarsze
nowsze
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 9 głosów | średnia głosów: 6
 | Polska › woj. mazowieckie › Warszawa › Śródmieście - Ujazdów › ul. Aleje Ujazdowskie › Ambasada Szwajcarii |
1900 , Aleje Ujazdowskie 27 - obecnie ambasada Szwajcarii.
Skomentuj zdjęcie
Wiesław Smyk
+2 głosów:2  Jak Warszawa wypije poobiednia kawę to proszę o lokalizację. 2016-11-20 13:27:45 (9 lat temu)
do Wiesław Smyk: 2016-11-20 13:34:32 (9 lat temu)
do Rado-NDM: Dzięki. Przypisane. 2016-11-20 13:43:03 (9 lat temu)
|
|
Na stronie od 2010 luty
16 lat 3 miesiące 12 dni |
Dodane: 20 listopada 2016, godz. 13:26:26
Autor: Z. Kalinowski ... więcej (70)
Rozmiar: 1000px x 726px
Aparat: NIKON D800
1 / 60sƒ / 8ISO 200105mm
20 pobrań 1411 odsłon 6 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia Wiesław Smyk
Obiekty widoczne na zdjęciu
Ambasada Szwajcarii
więcej zdjęć (16)
Architekt: Leandro Marconi
Zbudowano: 1866-68,1948-49
Dawniej: Willa Wilhelma E. Raua
Zabytek: 597 z 01-07-1965
Pałacyk Wilhelma Ellisa Rau'a – neorenesansowy pałac zaprojektowany przez Leandra Marconiego dla Wilhelma Ellisa Rau'a mieszczący się w Warszawie przy Al. Ujazdowskich 27 i od Pięknej 10a.
W fasadzie pałacyku umieszczono ryzality wzbogacone portykami z okrągłymi balkonami. W narożach ryzalitów elewacji frontowej znajdowały się figury przedstawiające Architekturę i Rzeźbę wykonane przez Marconiego oraz posągi Malarstwa i Mechaniki dłuta Andrzeja Pruszyńskiego. Ludwik Kucharzewski stworzył dekoracje fontanny, zaś w elewacji bocznej umieszczono wykonane przez niego medaliony z 1882 roku. W pracach nad dekorowaniem pałacu pracował także malarz Jan Strzałecki.
Wilhelm Rau był warszawskim przemysłowcem, współzałożycielem zakładów metalowych firmy "Lilpop, Rau i Loewenstein". W roku 1865 wynajął Leandra Marconiego do budowy pałacyku na tej posesji. Wybudowano go w latach 1866-1868 w stylu włoskiego renesansu. W roku 1906 jego właścicielką została Maria z Sapiehów Branicka. Zmarła w 1919 roku; pałacyk odziedziczyła po niej jej córka Maria Radziwiłłowa. W drugiej połowie dwudziestolecia międzywojennego pałac wynajmowany był przez Ministerstwo Spraw Zagranicznych i pełnił funkcję rezydencji wiceministra Jana Szembeka.
Willa spłonęła w roku 1944. W latach 1948-1949 została odbudowana ze zmianami według projektu Szymona Syrkusa i Hansa Schmidta. W planach odbudowy nie uwzględniono kilku rzeźb znajdujących się wcześniej w elewacjach.
Mieści się tu Ambasada Szwajcarii. Obok niego znajduje się Ambasada Stanów Zjednoczonych.
W fasadzie pałacyku umieszczono ryzality wzbogacone portykami z okrągłymi balkonami. W narożach ryzalitów elewacji frontowej znajdowały się figury przedstawiające Architekturę i Rzeźbę wykonane przez Marconiego oraz posągi Malarstwa i Mechaniki dłuta Andrzeja Pruszyńskiego. Ludwik Kucharzewski stworzył dekoracje fontanny, zaś w elewacji bocznej umieszczono wykonane przez niego medaliony z 1882 roku. W pracach nad dekorowaniem pałacu pracował także malarz Jan Strzałecki.
Wilhelm Rau był warszawskim przemysłowcem, współzałożycielem zakładów metalowych firmy "Lilpop, Rau i Loewenstein". W roku 1865 wynajął Leandra Marconiego do budowy pałacyku na tej posesji. Wybudowano go w latach 1866-1868 w stylu włoskiego renesansu. W roku 1906 jego właścicielką została Maria z Sapiehów Branicka. Zmarła w 1919 roku; pałacyk odziedziczyła po niej jej córka Maria Radziwiłłowa. W drugiej połowie dwudziestolecia międzywojennego pałac wynajmowany był przez Ministerstwo Spraw Zagranicznych i pełnił funkcję rezydencji wiceministra Jana Szembeka.
Willa spłonęła w roku 1944. W latach 1948-1949 została odbudowana ze zmianami według projektu Szymona Syrkusa i Hansa Schmidta. W planach odbudowy nie uwzględniono kilku rzeźb znajdujących się wcześniej w elewacjach.
Mieści się tu Ambasada Szwajcarii. Obok niego znajduje się Ambasada Stanów Zjednoczonych.
ul. Aleje Ujazdowskie
więcej zdjęć (4679)
Dawniej: Lindenallee, Siegesstrasse, Aleja Stalina, Aleja Belwederska
W latach 1724-1731 z polecenia króla Augusta II, wytyczona została tzw. Droga Kalwaryjska prowadząca od dzisiejszego Placu Trzech Krzyży do Grobu Chrystusa niedaleko Zamku Ujazdowskiego, stając się zaczątkiem dzisiejszych Alej. Było to założenie ostentacyjnie dewocyjne, wzdłuż drogi krzyżowej wzniesiono 28 kaplic.
Religijna wymowa tego szlaku uległa stopniowemu zatarciu, tak, że w 1766 był już częścią Traktu Królewskiego jako Aleja Belwederska, prowadząca do Belwederu.
W roku 1827 powstała Dolina Szwajcarska, szybko stając się popularnym miejscem spotkań i imprez masowych. W 1857 przy ulicy zapalono pierwsze latarnie gazowe, a w 1879 rozpoczęto kanalizowanie. Druga połowa XIX wieku to początek zabudowy willowej i pałacowej w Alejach - powstały liczne siedziby arystokracji i przemysłowców. Po I wojnie światowej znalazły tu siedziby ambasady i poselstwa.
W czasie II wojny światowej w ramach planu Pabsta umiejscowiono tu dzielnicę niemiecką, a Aleje przemianowane zostały na aleję Lipową (Lindenallee), a później na aleję Zwycięstwa (Siegenallee). W 1944 zabudowa ulicy uległa zniszczeniom w czasie powstania warszawskiego i odbudowa trwała aż do 1955. W okresie stalinowskim przemianowana na Aleję Stalina i starą nazwę przywrócono dopiero po śmierci Józefa Stalina. Odbudowa Alej jednak nie była dokładna - powstało osiedle Latawiec i wiele budynków w rejonie ulicy Koszykowej i Placu na Rozdrożu przestało istnieć. Także przebicie Trasy Łazienkowskiej zmieniło wygląd ulicy - miejsce po dawnym dworze książąt mazowieckich na Jazdowie znalazło się w osi jezdni i przestało istnieć.
Wikipedia
Religijna wymowa tego szlaku uległa stopniowemu zatarciu, tak, że w 1766 był już częścią Traktu Królewskiego jako Aleja Belwederska, prowadząca do Belwederu.
W roku 1827 powstała Dolina Szwajcarska, szybko stając się popularnym miejscem spotkań i imprez masowych. W 1857 przy ulicy zapalono pierwsze latarnie gazowe, a w 1879 rozpoczęto kanalizowanie. Druga połowa XIX wieku to początek zabudowy willowej i pałacowej w Alejach - powstały liczne siedziby arystokracji i przemysłowców. Po I wojnie światowej znalazły tu siedziby ambasady i poselstwa.
W czasie II wojny światowej w ramach planu Pabsta umiejscowiono tu dzielnicę niemiecką, a Aleje przemianowane zostały na aleję Lipową (Lindenallee), a później na aleję Zwycięstwa (Siegenallee). W 1944 zabudowa ulicy uległa zniszczeniom w czasie powstania warszawskiego i odbudowa trwała aż do 1955. W okresie stalinowskim przemianowana na Aleję Stalina i starą nazwę przywrócono dopiero po śmierci Józefa Stalina. Odbudowa Alej jednak nie była dokładna - powstało osiedle Latawiec i wiele budynków w rejonie ulicy Koszykowej i Placu na Rozdrożu przestało istnieć. Także przebicie Trasy Łazienkowskiej zmieniło wygląd ulicy - miejsce po dawnym dworze książąt mazowieckich na Jazdowie znalazło się w osi jezdni i przestało istnieć.
Wikipedia