Początki dzisiejszego ELWO S.A, sięgają roku 1924, kiedy w Bielsku inż. Arthur Neumann stworzył Biuro Techniczno-Handlowe "Ekonomia". Zakresem działania było konstruowanie urządzeń do uzdatniania wody. Na podstawie tej dokumentacji technicznej firma "Quisech-Geppert" zajmująca się produkcją małych kotłów domowych i instalacji przemysłowych, wykonywała zaprojektowane urządzenia, włącznie z montażem urządzeń u końcowego odbiorcy. Inż. Neumann, wyjechał z Polski w sierpniu 1939 r., jeszcze przed wybuchem II wojny światowej, nie przekazując zarządu firmy "Ekonomia" nikomu. W okresie II wojny światowej firma dostała się pod komisaryczny zarząd państwowy, a komisarzem został Karol Schilling, który przed zakończeniem wojny wykupił firmę na własność. W okresie II wojny światowej zakład "Ekonomia" zatrudniał około 100 osób, w tym w warsztacie produkcyjnym około 20 osób. Po II wojnie światowej zakład wznowił działalność już w 2 tygodnie po wyzwoleniu, w dniu 25 lutego 1945 r. Po okresie wojny zniszczony kraj potrzebował pilnie nowych urządzeń do uzdatniania wody. Możliwości produkcyjne w siedzibie zakładu w Bielsku-Białej ze względu na usytuowanie lokalizacyjne, nie można było zwiększyć. Poszukiwano więc nowej lokalizacji zakładu. W trakcie poszukiwań wybrano na nową siedzibę podwaliny fabryki gumy syntetycznej, jaką zamierzali Niemcy wybudować na obrzeżach Pszczyny. W czasie wojny powstały fundamenty fabryki wraz z gotową bocznicą kolejową. Teren niedokończonej fabryki gumy syntetycznej został ostatecznie przejęty przez zakład "Ekonomia" w 1947 r., a okres budowy zakładu w Pszczynie zakończył się w 1949 r., po czym oficjalnie zakład został przeniesiony z Bielska-Białej do Pszczyny w lutym 1950 r. Jeszcze zanim zakład został przeniesiony do Pszczyny w Zjednoczeniu Energetyki już w 1946 r, zapadła decyzja, że po przenosinach zakładu do nowej siedziby, podejmie się on produkcji zupełnie nowej branży urządzeń - tj. elektrofiltrów. W tym też celu do nowego zakładu w Pszczynie została zatrudniona grupa inżynierów z Mikołowa, która rozpoczęła prace konstrukcyjne i produkcyjne elektrofiltrów. W tym też czasie zakład zmienił nazwę na Zakład Urządzeń Mechanicznych. Pierwszym odbiorcą urządzeń produkowanych (urządzeń wodnych i elektrofiltrów) w Zakładzie była Elektrownia Jaworzno I. Pierwszy etap budowy zakładu w Pszczynie to okres kończący się zasadniczo w roku 1952, kiedy trzonem zakładu były 3 hale produkcyjne, usytuowane na starych fundamentach niemieckiej fabryki gumy syntetycznej, budynek administracyjny, magazyn główny, kotłownia, remiza strażacka i garaże, kilka murowanych baraków. W kolejnym etapie rozwoju na terenie zakładu zostały zbudowane 2 nowe hale dostawione prostopadle do dotychczasowych trzech hal, a także budynek laboratorium zakładowego, nową portiernię, acetylenownię, i inne mniejsze zabudowania. II etap rozbudowy zakładu zakończył się wybudowaniem nowej hali gumowni z piaskownią, malarni i przygotowalni produkcji oraz powiększeniem budynku administracyjnego. W III etapie dobudowano jeszcze jedną halę produkcyjną, budynek szatni i łazienek, 2-piętrowy budynek biura konstrukcyjnego, nowy budynek warsztatów szkolnych i stolarni. W 1970 r. został zatwierdzony plan kolejnej rozbudowy, mającej na celu zbudowanie niejako nowego drugiego zakładu, tuż obok starego zakładu. Jednakże w związku z tym, iż brak było "rąk do pracy" rozbudowa była stale odkładana i nigdy ostatecznie do niej już nie doszło. W roku 1962 na terenie zakładu zostało wybudowane 20 metrowej wysokości stanowisko do badania drgań elektrod zbiorczych, gdzie można było dokonywać badań elektrod o maksymalnej długości 14 metrów. Stanowisko to znajduje się tam do dziś, i do dziś pozostaje najwyższym takim stanowiskiem w Europie. Początki produkcji elektrofiltrów w ELWO, to wykonywanie urządzeń na bazie dokumentacji radzieckiej oraz szwedzkiej firmy "Lurgi". W roku 1963 została dla ELWO zakupiona licencja od niemieckiej firmy "Walther" na nowy typ elektrofiltrów wyposażonych w elektrody zbiorcze typu Sigma. Dla produkcji tych elektrod zakład zakupił w Anglii specjalną walcarkę firmy "Daniel-Smith". W roku 1975 została zakupiona licencja od niemieckiej firmy "J. Moeller" na projektowanie i produkcję instalacji pneumatycznego transportu popiołu.