W początkach XIII wieku istniał tu gród obronny wzmiankowany w 1217 r. Około połowy XIII w. rozwinęła się w pobliżu grodu, a później zamku osada, która w r. 1293 otrzymała prawa miejskie.
Mury obronne z kamienia i cegły wzniesiono wokół Prochowic w latach 1430-1450, w postaci pojedynczego pierścienia. Początkowo istniały trzy bramy prowadzące do miasta – Legnicka albo Kościelna (u wylotu ul. Legnickiej), Głogowska (u wylotu ul. Kochanowskiego), Wrocławska (u wylotu ul. Wrocławskiej) . W XVI w. została przebita jeszcze jedna - Brama Nowa albo Wołowska (u wylotu obecnej ul.1-go Maja).
Mury miejskie uległy poważnym zniszczeniom w latach 1428 (najazd Husytów) i 1642 (najazd Szwedów pod dowództwem Torstensona). Rozbiórkę murów przeprowadzono w latach 1813-1830.
Do dziś pozostały znikome resztki ceglanych murów na fundamencie kamiennym z otoczaków, które odnajdujemy na południowym skraju miasta (wzdłuż ul. Zakątnej) oraz wzdłuż ul. Podwale.
Plan Prochowic z lat 60-tych XX w. z zaznaczonym przebiegiem murów obronnych wraz z bramami - Legnicką (1), Głogowską (2), Wrocławską (3) i Nową (4) oraz zamkiem (5).
Źródło : "Mury obronne miast Dolnego Śląska", wyd. Zarząd Okręgu PTTK- Komisja Ochrony nad Zabytkami, Wrocław 1966, opracowanie i plan - M. Przyłęcki
