Na Apartament Królewski składają się:
-Sala Gwardii Konnej Koronnej
Za Schodami Wielkimi mieści się sala Gwardii Konnej Koronnej. Tutaj gwardia w czerwono-żółtych uniformach prezentowała broń, kiedy gość królewski udawał się na audiencję.
-Pokój Oficerski służył jako miejsce, gdzie pełnili służbę oficerowie Gwardii Konnej Koronnej. W pomieszczeniu tym zwraca uwagę pięć obrazów malowanych przez Jurriaana Andriessena, przedstawiających sceny arkadyjskie, oraz posąg Marsjasza wykonany przez André Le Bruna.
-Pokój Canaletta
W czasach Stanisława Augusta sala ta pełniła funkcję najważniejszego przedpokoju w Apartamencie Królewskim. Wnętrze projektował Dominik Merlini w latach 1776-77. Król postanowił umieścić tu serię widoków Warszawy, malowanych przez słynnego weneckiego malarza Bernarda Bellotta zwanego Canalettem.więcej obrazów>
-Kaplica Mała
Projektowana w latach 1776 - 77 przez Dominika Merliniego. W nawie kaplicy wystawione są regalia króla Stanisława Augusta: miecz, łańcuch orderu Orła Białego i berło.
-Pokój Audiencjonalny Stary zaprojektował Dominik Merlini w latach 1776-77. Służył jako miejsce audiencji zanim Stanisław August urządził paradną salę tronową w Apartamencie Wielkim.
Za współtwórcę wnętrza sali należy uznać malarza Marcella Bacciarellego. Był on autorem supraport, przedstawiających cnoty królewskie: Siłę, Rozsądek, Wiarę i Sprawiedliwość oraz plafonu ukazującego Rozkwit Sztuk, Nauk, Rolnictwa i Handlu pod panowaniem Stanisława Augusta.
Sala została odbudowana zgodnie z jej wyglądem sprzed 1939 roku, a w jej ściany wmontowano setki oryginalnych elementów (m.in. orły nad lustrami). Fotel tronowy jest oryginalny, natomiast dekorację tronu, m.in. baldachim i zaplecek zaprojektował Andrzej Grzybowski na podstawie opisów z epoki.
-Najintymniejszą część Apartamentu Króla stanowiło sześć pomieszczeń: Sypialnia, Przedpokój Garderoby, Garderoba, Gabinet, Pokój Zielony i Pokój Żółty. W nich koncentrowało się codzienne życie dworu; tutaj król przyjmował na nieformalnych audiencjach, urządzał kameralne kolacje, a przede wszystkim pracował i odpoczywał.
-Najpiękniejszym wnętrzem był Pokój Sypialny. Zaprojektował go tuż przed śmiercią Jakub Fontana, a ukończył w roku 1775 Dominik Merlini. Charakter pokoju określa elegancka, wykonana z cisowego drewna boazeria, delikatny rysunek dekoracji tkaniny obiciowej oraz ciepłe w kolorycie obrazy malowane przez Marcella Bacciarellego: Rebeka i Eleazar oraz Estera i Ahasverus.
-Garderoba i Gabinet Króla odtworzone na podstawie oryginalnego, lecz nie zrealizowanego projektu tych wnętrz z 1792 r. Uwagę zwraca seria szkiców olejnych do plafonów w Zamku Królewskim.
-Pokój Zielony służył królowi Stanisławowi Augustowi jako salon wykorzystywany najczęściej do spotkań z ministrami i wysokimi urzędnikami dworskimi. (obecnie Sala dostępna tylko do wglądu.
-Pokój Żółty pełnił funkcję małej sali jadalnej. Tutaj, m.in. odbywały się w latach 1771-1782, w każdy czwartek miesiąca, słynne obiady czwartkowe, na które król zapraszał poetów, pisarzy i uczonych. Dlatego pośrodku pokoju znajduje się nakryty stół, oczekujący na królewskich gości. Na ścianach wiszą portrety niektórych uczestników tych spotkań, m.in. Stanisława Konarskiego i Franciszka Bohomolca. Nad bufetem zawieszono znakomity portret Pelagii z Potockich Sapieżyny, malowany przez Elisabeth Marie-Louise Vigée-Lebrun. (obecnie Sala dostępna tylko do wglądu).

Barokowo-klasycystyczny zamek królewski znajdujący się w Warszawie przy placu Zamkowym.
Pierwotnie była to rezydencja książąt mazowieckich, a od XVI wieku siedziba władz I Rzeczypospolitej: króla i Sejmu (Izby Poselskiej i Senatu).
Decyzja Zygmunta III Wazy o przeniesieniu dworu królewskiego na stałe do Warszawy przesądziła o rozbudowie zamku. Projekt włoskich architektów obejmował koncepcję przestrzenną oraz bryłę budynku i zakładał wzniesienie reprezentacyjnego pięciobocznego gmachu z wewnętrznym dziedzińcem o protobarokowych cechach stylowych, opartego na prostopadłych osiach wyznaczonych przez trzy bramy i wieżę mieszczącą schody do apartamentów królewskich.
Po przeniesieniu się dworu do zamku, prace wykończeniowe były kontynuowane - wówczas powstała charakterystyczna fasada zachodnia Zamku z centralną wieżą (łac. Nova Turris Regia) i wieżyczkami narożnymi, klatki schodowe i wystrój kamieniarski (portale bram, boniowane narożniki), nadające architekturze Zamku stylowe cechy baroku rzymskiego. Prace były kontynuowane jeszcze za króla Władysława IV.
W XIX wieku po upadku powstania listopadowego został przeznaczony na potrzeby administracji rosyjskiej. W okresie I wojny światowej rezydencja niemieckiego generalnego gubernatora von Beselera.
Po zakończeniu I wojny światowej i zawarciu traktatu ryskiego z Rosją Sowiecką do zamku wróciło cześć rewindykowanych zbiorów zamkowych, wywiezionych do Rosji przez władze carskie podczas ewakuacji.
Od 1926 do 1939 r. Zamek Królewski pełnił funkcję rezydencji polskiego prezydenta.
We wrześniu 1939 Zamek Królewski spłonął po niemieckich bombardowaniach, a po zajęciu Warszawy przez Niemców dopełniono grabieży niezniszczonych w pożarze dzieł sztuki z obiektu.
Demontowano także posadzki, marmury, rzeźby i elementy kamienne, np. kominki i gzymsy (w pracach wykorzystywano Żydów, którzy pod nadzorem niemieckich architektów prowadzili wewnątrz prace rozbiórkowe).
4 października 1939 Hitler wydał rozkaz wysadzenia Zamku Królewskiego w powietrze, jednak z uwagi na zagrożenie m,in. pobliskiego Mostu Kierbedzia, wcielono go w życie dopiero w czasie powstania warszawskiego, pomiędzy 8 a 13 września 1944.
Po wojnie zwlekano z odbudową, zarówno z przyczyn finansowych, jak i polityczno-propagandowych.
Ostatecznie, decyzja o odbudowie zamku zapadła w Sejmie 20 stycznia 1971, po czym powołano Obywatelski Komitet Odbudowy Zamku Królewskiego w Warszawie. Prace sfinansowano głównie ze składek społecznych i do lipca 1974 r. zamek był gotowy w stanie surowym. W latach 1977-1984 przekazano do eksploatacji kolejne wnętrza i udostępniono zamek publiczności. Prace wykończeniowe trwały jeszcze do 1988.
W 1980 razem ze Starym Miastem odbudowany Zamek Królewski w Warszawie został wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO.
Na skutek decyzji konserwatora zabytków, przywrócono oryginalny kolor wschodniej elewacji saskiej (w latach 2012–2013).
Zamek obecnie stanowi pomnik historii i kultury narodowej, pełni funkcje muzealne i reprezentacyjne. Wpisany jest do Państwowego Rejestru Muzeów.
Więcej o Zamku na

Uroczystego otwarcia Zamku dokonano 30 sierpnia 1984 roku, jednak prace wykończeniowe trwały jeszcze kilka lat. Ostatecznym finałem odbudowy było otwarcie w 2009 roku odtworzonych Arkad Kubickiego.

Plac w Warszawie, położony na skraju Starego Miasta, u wylotu Traktu Królewskiego, który wytyczał główny kierunek rozwojowy miasta w XVIII wieku wzdłuż Skarpy Wiślanej.
Na placu znajduje się kolumna króla Zygmunta III Wazy z 1644, najstarszy i symboliczny dla miasta pomnik (dzieło Clemente Molliego). We wschodniej pierzei placu stoi bryła zrekonstruowanego po zniszczeniach II wojny światowej Zamku Królewskiego, rezydencji książąt mazowieckich, a następnie królów Polski i wielkich książąt Litwy z XVI-XVIII wieku, zbombardowanej i wysadzonej w powietrze przez hitlerowców w czasie II wojny światowej. W roku 1949 plac został połączony schodami ruchomymi z nowo powstałą Trasą W-Z. Przebiegający pod placem Zamkowym tunel Trasy W-Z oraz jej wiadukt (prowadzący do mostu Śląsko-Dąbrowskiego) powstały w miejscu zniszczonego w czasie działań wojennych wiaduktu Pancera, w latach 1844-1864 stanowiącego zjazd z placu nad Wisłę, później pełniącego funkcję łącznika Krakowskiego Przedmieścia z I Mostem na Wiśle i prawobrzeżną częścią miasta. W roku 1907 wiadukt zmodernizowano na potrzeby obsługi tramwajów elektrycznych, które pojechały nim niecały rok później.
Plac ten był widownią wielu dramatycznych scen z historii Polski. Odbywały się tutaj manifestacje patriotyczne, w okresie poprzedzającym wybuch powstania styczniowego. 27 lutego 1861 od kul rosyjskich poległo pięciu powstańców. 8 kwietnia 1861 roku pięć rot piechoty i dwa szwadrony jazdy rosyjskiej (w sumie około 1300 ludzi), dowodzone przez generała Stiepana Aleksandrowicza Chrulewa dokonały tutaj krwawej masakry cywilnej ludności Warszawy, w wyniku czego zginęło ponad 100 osób.