Pałac Tyszkiewiczów (zwany czasem pałacem Tyszkiewiczów-Potockich) - gmach, obecnie użyteczności publicznej, znajdujący się przy ul. Krakowskie Przedmieście 32 w Warszawie.

Fundatorem pałacu był hetman polny litewski Ludwik Tyszkiewicz, ożeniony z bratanicą króla Stanisława Augusta, Konstancją Poniatowską. W 1781 zawarł on kontrakt ze Stanisławem Zawadzkim na wystawienie pałacu, który miał być gotowy w 1783. Projektowany przez Zawadzkiego budynek nie stanął jednak w wyznaczonym przez kontrakt terminie, roboty rozpoczęto dopiero w 1785, w rok później mury były wyciągnięte pod pierwsze piętro. W roku 1786 Tyszkiewicz zawarł nowy kontrakt na budowę, tym razem z Janem Chrystianem Kamsetzerem. W stosunku do istniejącej już konstrukcji zastrzeżono, że nowy architekt ma liczyć się z planem pierwotnym, choć nie bezwzględnie. Budowa wraz z dekoracją wnętrz przeciągnęła się do 1792. Powstały gmach był pałacem przyulicznym, czyli wybudowanym w linii zabudowy ulicy, w odróżnieniu do większości pałaców warszawskich cofniętych w głąb posesji z wielkim dziedzińcem od frontu ujętym skrzydłami bocznymi. Był uważany za jedną z najpiękniejszych klasycystycznych rezydencji Warszawy.



W latach 1840-1923 pałac stanowił własność Potockich. W XIX w. zaszły w nim stosunkowo niewielkie zmiany. W latach 1821-1822 powstały wzniesione wg projektu Fryderyka Alberta Lessla: nowa oficyna od strony kościoła ss. Wizytek i łącząca się z nią brama na dziedziniec. W latach 1841-1846 dobudowano nowe murowane stajnie, wozownie oraz oranżerię wokół dziedzińca. Projektantem tych budowli był Henryk Marconi. W 1923 pałac został sprzedany Bankowi Gospodarstwa Krajowego, a od 1933 mieściła się tu Polska Akademia Literatury.



W 1944 pałac doszczętnie spalony. Odbudowany w latach 1948-1956 wg projektu Jana Dąbrowskiego na potrzeby Uniwersytetu Warszawskiego.



Źródło: [