Magurka Wilkowicka, zwana niegdyś Josefsberg (Góra Józefa) od poliskiego żródełka, któremu patronuje św. Józef, jest czwartym co do wysokości szczytem, Beskidu Małego, pod względem administracyjnym znajdującym się na pograniczu Wilkowic i Międzybrodzie Bialskiego (północny stok częściowo także w obrębie bielskiej dzielnicy Straconka). Wznosi się na 913 m n.p.m. Na szczycie nadajnik radiowo-telewizyjny, duża polana wraz ze sceną oraz schronisko górskie PTTK założone przez Beskidenverein w 1903 r. (Erzherzogin Maria Theresia – Schutzhaus auf dem Josefsberg). Schronisko dwukrotnie spłonęło i dwukrotnie je odbudowano. Dzisiejszy budynek schroniska (z 1913 r.) stoi w innym miejscu niż poprzednie. Po II wojnie światowej przejęło je PTT, a następnie PTTK – ostatni większy remont odbył się w latach 1972-1974 Wielką zaletą jest bardzo gęsta sieć szlaków turystycznych. Z polany podszczytowej roztacza sie piękny widok na Beskid Śląski, Mały oraz Żywiecki: m.in. widok na Babią Górę, Pilsko i Wielką Raczę oraz Baranią Górę, Skrzyczne i Klimczok.

Beskid Mały – pasmo górskie w Polsce, stanowiące część Beskidów Zachodnich. Ma długość ok. 35 km i szerokość 10-15 km. Jest przedłużeniem na wschód Beskidu Śląskiego, od którego oddziela go szeroka Brama Wilkowicka. Jest to niewielkie powierzchniowo (stąd jego nazwa), ale zwarte pasmo górskie. Najwyższym szczytem jest Czupel (930 m).

Według regionalizacji Polski opracowanej przez Jerzego Kondrackiego Beskid Mały sąsiaduje:
• na zachodzie – poprzez Bramę Wilkowicką i dolinę rzeki Białej z Beskidem Śląskim.
• na północy – z Pogórzem Śląskim i Pogórzem Wielickim
• na wschodzie – z Beskidem Makowskim, od którego oddziela go Skawa, ale tylko do ujścia Łękawki. Położona na prawym brzegu Skawy grupa Jaroszowickiej Góry i Wierzchowiny należy do Beskidu Małego
• na południu – z Kotliną Żywiecką i Beskidem Makowskim, od którego oddzielają go Kocońka, Lachówka i Stryszawka.
Przełom rzeki Soły dzieli Beskid Mały na część zachodnią (Grupa Magurki Wilkowickiej) i wschodnią (tzw. Beskid Andrychowski lub Góry Zasolskie). W części wschodniej wyróżnia się jeszcze: Pasmo Bliźniaków, Grupę Kocierza, Pasmo Łamanej Skały, Masyw Leskowca i Grupę Żurawnicy.
Wyższe szczyty:
• część zachodnia (grupa Magurki Wilkowickiej): Czupel (930 m), Magurka Wilkowicka (909 m), Groniczki (839 m), Chrobacza Łąka (828 m), Gaiki (808 m), Łysa Góra (653 m)
• część wschodnia: Łamana Skała (929 m), Leskowiec (922 m), Groń Jana Pawła II (890 m), Wielki Gibasów Groń (890 m), Smrekowica (885 m), Kocierz (884 m), Potrójna (883 m) (883 m), Na Beskidzie (863 m), Jaworzyna (861 m) – Wielka Cisowa Grapa (853 m), Potrójna (847 m), Jawornica (830 m), Beskid (826 m), Magurka Ponikiewska (820 m), Gancarz (802 m), Bukowski Groń (767 m).

Źródło:

Cygański Las, znajdujący się na zboczach Kołowrotu, Koziej Góry i Równi, jest pozostałością dawnego lasu rozciągającego się od Mikuszowic po Kamienicę. Został wymieniony w dokumencie z 1312 r., w którym Mieszko cieszyński nadaje las we władanie mieszczanom bielskim. Dokument ten jest najstarszą pisemną wzmianką o mieście Bielsku. W 1548 r. Wacław III Adam zezwolił na użytkowanie wykarczowanej części lasu jako pastwiska miejskiego. W XVII w. las stał się przedmiotem sporu pomiędzy mieszczanami bielskimi a dzierżawcą dóbr łodygowickich, kasztelanem Stanisław Warszyckim, zakończony zbrojną interwencją wojsk austriackich w 1644 r. Nieprawidłowa eksploatacja tego terenu doprowadziła do zniszczenia pierwotnego drzewostanu, w znacznej mierze odtworzonego w XIX wieku. W latach 60. XIX wieku dolna część lasu została z inicjatywy dyrektora szkoły realnej w Bielsku, Karola Ambrożego, przekształcona przez Towarzystwo Upiększania Miasta (Bielitz-Biala'er Verschönerungsverein) w park leśny wzorowany na Lesie Wiedeńskim. Przyczyniło się to rozwoju Mikuszowic Śląskich (których częścią była Olszówka) jako miejscowości turystycznej – powstały tam liczne wille letniskowe (należące głównie do bogatych mieszkańców Bielska), ścieżki spacerowe, obiekty gastronomiczne, rozrywkowe i noclegowe. Wytyczono również liczne szlaki turystyczne prowadzące na okoliczne szczyty, a od 1895 r. do 1971 r. w bezpośrednie sąsiedztwo Cygańskiego Lasu docierała linia tramwajowa. Dolna część lasu, wraz z całymi Mikuszowicami Ślaskimi została włączona do Bielska-Białej w roku 1968 r., natomiast górna należała aż do roku 1990 do Bystrej. Nazwa Cygański Las jest dosłownym tłumaczeniem niemieckiej nazwy Zigeunerwald, która jest zniekształconą formą pochodzącą od Ziegenwald (Kozi Las). W latach PRL nosił nazwę Park Ludowy. W 1997 r. utworzono zespół przyrodniczo-krajobrazowy "Cygański Las" o powierzchni 925 ha. Na skutek zmian przepisów i sprzeciwów części inwestorów, chcących rozbudowywać tutaj infrastrukturę turystyczną w 2004 r. powierzchnię ZPK zmniejszono do 593 ha. Część Cygańskiego Lasu położona na zboczach Kołowrotu chroniona jest także w ramach Parku Krajobrazowego Beskidu Śląskiego. W Cygańskim Lesie występują naturalne skupiska leśne i nieleśne, m.in. żyzna buczyna karpacka, jaworzyna górska z miesięcznicą trwałą, grąd subkontynentalny oraz podgórski łęg jesionowe). Cygański Las jest punktem wyjścia kilku górskich szlaków turystycznych. Na alejkach spacerowych zimą można uprawiać narciarstwo biegowe.

Hotel, a właściwie dom kuracyjny, założył fabrykant Hermann Schneider w 1885 r. Zrujnowany przez Rosjan w latach 40. XX wieku został wyburzony. Obecnie w jego miejscu znajduje się Dom Wczasowy Błonie.