Basen kąpielowy w Ustroniu został uroczyście otwarty dnia 2 lipca 1933 r.
Była to podówczas znacząca i zarazem nowoczesna inwestycja, która niewątpliwie przyczyniła się do podniesienia rangi beskidzkiego uzdrowiska o wielkich wypoczynkowych ambicjach.
Założenie ustrońskiego parku kąpielowego to wspólne dzieło trzech projektantów – Łukasza Obtułowicza z Cieszyna (autora planów niecki basenowej), Eugeniusza Zaczyńskiego z Katowic (autora urządzeń technicznych) oraz Józefa Kozieła z Bielska (autora i zarazem wykonawcy budynku głównego przy basenie, mieszczącego restaurację oraz przebieralnie). Basen wraz z towarzyszącym mu zapleczem, o ogólnej powierzchni 2 ha, zlokalizowano w założonym w latach 1928-1931 parku Tadeusza Kościuszki, na parceli numer 222/1. Pierwotnie posiadał numer 594, w czasie II wojny światowej – Jahnstrasse 6, a w okresie powojennym – ul. gen. Karola Świerczewskiego 10, później – ul. Michała Grażyńskiego 10. Inwestycja dopełniała istniejącą w parku dotychczasową infrastrukturę rekreacyjną, między innymi pas zieleni oraz korty tenisowe, które zimą użytkowano jako tor łyżwiarski. Kąpielisko wykonano kosztem 63 tys. zł przy współpracy finansowej Urzędu Gminnego w Ustroniu i Urzędu Wojewódzkiego Śląskiego w Katowicach.
Ustroński basen kąpielowy kształtem swym przypominał wydłużony prostokąt o długości 80 m i szerokości 25 m. Sama zaś niecka basenowa o powierzchni tafli wody równej 2 000 m², została podzielona za pomocą drewnianego pomostu na część głębszą dla pływających (o wymiarach 50 x 25 cm i głębokości od 1,20 do 3,50 m – przy czym głębokość 3,50 m była możliwa do uzyskania tylko na niewielkiej jej części, pod wieżą do skoków) oraz płytszą dla niepływających (o wymiarach 30 x 25 cm i głębokości od 0,50 do 1,20 m). W tym miejscu należy dodać, iż w latach 30. XX w., ze względu na zmianę obyczajowości, stopniowo rezygnowano z podziału pod względem płci na basenach, co było normą w obiektach realizowanych przed I wojną światową, kiedy to projektowano osobne niecki dla kobiet i mężczyzn.
Ujęcie wody do basenu, o przepływie 50 litrów na sekundę, przeprowadzono z koryta rzeki Wisły za pomocą progu drewnianego piętrzącego oraz betonowej komory, leżącej poza obrębem właściwego koryta. Wokół głównego założenia basenu zaprojektowano brodzik dla dzieci o głębokości 30 cm. Akwen otaczały plaże piaskowe i trawniki.
Murowany budynek główny (socjalny) miał symetryczną bryłę, rzut i elewacje. Składał się z jednopiętrowej części centralnej, otwartej od strony basenu wejściem opartym na czterech kwadratowych słupach, mieszczącej na parterze bufet (restaurację), a na piętrze pomieszczenia biurowe i gospodarcze. Część tę dopełniały dwa węższe, parterowe, prostokątne bloki bocznych skrzydeł, zrealizowane w formie ciągów drewnianych boksów osłoniętych od zewnątrz murowanymi ścianami, podkreślonymi słupami konstrukcyjnymi, układającymi się wertykalnie na kształt lizen. Tam swoje miejsce znalazły pomieszczenia przebieralni, szatni, natrysków i ustępów – osobne dla kobiet (usytuowane od strony południowo-zachodniej) oraz osobne dla mężczyzn (usytuowane od strony północno-wschodniej).
Trampolina przy basenie pierwotnie była drewniana i wyglądała nieco prowizorycznie. Później została zastąpiona trzymetrową żelbetową „wieżą”. Kiedy ta zmiana miała miejsce – jak dotychczas nie udało się ustalić. Prawdopodobnie nastąpiło to około 1939 r.
Kąpielisko na wolnym powietrzu w Ustroniu istniało sześćdziesiąt dziewięć lat. Latem 2002 r. wszystkie obiekty wchodzące w skład międzywojennego założenia parku kąpielowego zniknęły z powierzchni ziemi. Dziś możemy o nich mówić jedynie w czasie przeszłym jako o przestrzeni utraconej...
[Tekst: vstrone]