Późny klasycyzm reprezentuje dwór w Wojsławiu (obecnie Mielec). Początki obecnej budowli należy wiązać z Wiesiołowskimi, z których Andrzej, stolnik i podsędek pilzneński, wszedł w posiadanie dóbr wojsławskich w 1753 roku. Po jego śmierci Wojsław wraz z Rżyskami, Smoczka i Porębami odziedziczył najmłodszy syn Ksawery. Ożeniony z Krystyną ze Świdzińskich pozostawił dwóch synów: Franciszka i Michała. Obaj wciągnięci w działalność spiskową i polityczną nie przejawiali inicjatywy budowlanej. Po śmierci rodziców Wojsław przeszedł w posiadanie syna Franciszka, któremu na skutek zadłużeń zaciągniętych na cele powstańcze majątek zlicytowano i w 1855 r. przeszedł on w ręce Aleksandra Sękowskiego. W rękach rodziny Sękowskich pozostawał Wojsław do I wojny światowej. Nowi właściciele korzystając z pobytu w Przecławiu, w związku z przebudową dworu, architekta Józefa Pokutyńskiego zlecają mu opracowanie projektów dla Wojsławia. Po Sękowskich gospodarzą tu Götzowie i Gardulscy. Ostatni właściciel Andrzej Gardulski zmarł w 1952 r.; z rąk jego spadkobierców dwór wraz z otaczającym go parkiem wykupiła w 1979 r. Wytwórnia Sprzętu Komunikacyjnego w Mielcu. Od połowy lat 90. obiekt znajduje się w rekach prywatnych. Dwór w Wojsławiu położony jest w parku usytuowanym na łagodnym wzniesieniu, przy dawnym trakcie sandomierskim. Początki obecnego dworu mimo przeprowadzenia badań, nie zostały całkowicie wyjaśnione. Przyjmuje się, że dwór został zbudowany w drugiej połowie XVIII wieku. Przeprowadzone w końcu XIX i na początku ubiegłego stulecia prace budowlane w znacznym stopniu zatarły czytelność pierwotnego rozplanowania oraz zniszczyły detal architektoniczny.

Źródło: