 | Polska › woj. mazowieckie › Warszawa › Śródm. Północne › ul. Nowy Świat › Pałac Staszica |
Lata 1968-1970 , Pałac Staszica.
Jazzek
 Brak torów pierwszy raz widoczny w roku 1968, a w 1963 jeszcze były. 2022-01-24 14:29:45 (4 lata temu)
Jazzek
+1 głosów:1 do Jazzek: Bez torów mamy już zdjęcie z roku 1966. 2025-12-04 10:07:01 (5 miesięcy temu)
verbensis
+1 głosów:1 do Jazzek: Do zabaw z datowaniem dorzucę kamyczek: tu są już nowe latarnie, natomiast tutaj: - stare. Datowanie trzeba więc zrobić rozbieżne (bo na razie nachodzi na siebie). Żeby było trochę bardziej skomplikowanie - w pewnym momencie nowe latarnie były przy Staszicu, ale wzdłuż niego, na Nowym Świecie, wciąż były stare: 2025-12-04 10:28:31 (5 miesięcy temu)
do verbensis: I na Świętokrzyskiej też stare latarnie nieco dłużej: 2025-12-04 12:58:45 (5 miesięcy temu)
nyskadolniak
+3 głosów:3 do verbensis: Latarnie wyglądają na rtęciowe, a te nie mogły się pojawić wcześniej niż w 1968 (pierwsze w PRL próby produkcyjne na małą skalę, duża produkcja od 1970). 2025-12-04 13:49:37 (5 miesięcy temu)
Woj11
+2 głosów:2 do nyskadolniak: Jelcz przegubowy nie wydaje mi się warszawską samoróbką, a "normalna" produkcja ruszyła w 1967 2025-12-04 14:22:30 (5 miesięcy temu)
Korekta datacji. 2025-12-04 14:48:44 (5 miesięcy temu)
nyskadolniak
+1 głosów:1 do Woj11: Na zdjęciu Jelcz AP-02 (ten dłuższy) - od 1964. 2025-12-04 15:01:22 (5 miesięcy temu)
do nyskadolniak: No tak, podałem datę zakończenia produkcji 2025-12-04 15:38:30 (5 miesięcy temu)
do nyskadolniak: Czy było coś pośredniego między świetlówkami a rtęciowymi? Przypominam sobie plac Kościuszki z Wrocławia, gdzie wysoko zawieszone świetlówki dawały za mało światła, więc od ok. roku 1962 wisiało tam coś innego, a od ok. roku 1966 tak jakby rtęciowe. 2025-12-04 15:56:33 (5 miesięcy temu)
Jarosław Dubowski
+2 głosów:2 do nyskadolniak: Oj nie. To są oprawy ORZ-3 (Zakłady Wytwórcze Aparatury Teatralnej i Oświetleniowej A-20 w Kożuchowie), produkowane od 1961. 2025-12-04 17:37:47 (5 miesięcy temu)
do Jarosław Dubowski: Cenna informacja. A co w nich świeciło? 2025-12-04 18:27:25 (5 miesięcy temu)
Jarosław Dubowski
+2 głosów:2 do yani: Dwie lampy rtęciowe 250W. Na początku dławiki nie były zalewane masa żywiczną w kubkach więc potrafiły "uroczo" brzęczeć. 2025-12-04 19:50:00 (5 miesięcy temu)
yani
+1 głosów:1 do Jarosław Dubowski: Czyli jednak rtęciówki, a nyskadolniak był w błędzie... 2025-12-04 20:02:11 (5 miesięcy temu)
Jarosław Dubowski
+1 głosów:1 do Jazzek: Do 1945 były lampy żarowe w oprawach zwieszakowych (albo rtęciówki - Osram już produkował), po 1945 w zasadzie bez zmian a potem świetlówkowe oprawy (4x40W). Potem rtęciowe ORZ-1 (250W), po ich zdjęciu założono wysięgniki z rozwidlonej rury i na nich po dwie oprawy ORZ-2 (rtęciówka 250W) . Po nich już zapewne coś sodowego. 2025-12-04 20:31:36 (5 miesięcy temu)
nyskadolniak
+1 głosów:1 do Jarosław Dubowski: Masz oczywiście rację - rtęciówki (w sensie źródła światła/żarówki) Zakłady im. Róży Luksemburg produkowały już od 1961 na licencji Philipsa. Przepraszam za zamieszanie! 2025-12-04 20:51:54 (5 miesięcy temu)
do Jarosław Dubowski: Gdzie były w Polsce używane publicznie lampy rtęciowo-jodkowe? 2025-12-05 00:58:40 (5 miesięcy temu)
Jarosław Dubowski
+2 głosów:2 do Tomasz123: Mało gdzie chyba, a już w ogóle nigdzie ze źródłem światła dla którego były przeznaczone. Produkowano jeden typ oprawy od zwykłej "łyżki" ORZ-6 różniący się zewnętrznie jedynie otworem na zapłonnik. Jedyne znane mi miejsce w którym zainstalowana była taka oprawa to Szkoła Podstawowa nr 22 w Katowicach, przy wejściu do budynku mieszczącego salę gimnastyczną - tutaj 2025-12-05 08:11:15 (5 miesięcy temu)
do Tomasz123: Warto zauważyć że lampy rtęciowo-jodkowe LRJ-400 miały deklarowaną trwałość 2000 godzin co wypada blado na tle rtęciowej LRF-400 która miała trwałość 8000 godzin. Na dodatek podobno każda lampa z tej samej partii miała inną temperaturę barwową. 2025-12-05 09:38:33 (5 miesięcy temu)
mirekjot
+2 głosów:2 To Jelcz 021, czyli najwczesniej 1967, ale na nowke nie wyglada, wiec 1968 lub troche dalej. 2025-12-05 17:00:37 (5 miesięcy temu)
do mirekjot: Ano tak - AP-02 miał aż 6 okien drugiego członu, muszę zapamiętać :/ 2025-12-05 19:12:46 (5 miesięcy temu)
|
|
Na stronie od 2014 styczeń
12 lat 4 miesiące 22 dni |
 |
pałace
|
Przed frontem dzisiejszego Pałacu Staszica król Polski Zygmunt III Waza zbudował mauzoleum - prawosławną kaplicę grobową nazywaną Kaplicą Moskiewską, gdzie w 1620 pochowano zmarłego w polskiej niewoli zdetronizowanego cara Wasyla IV Szujskiego i jego brata Dymitra. Król Jan Kazimierz Waza w 1668 przekazał kaplicę zakonowi Dominikanów Obserwantów, którzy w XVIII wieku w miejscu dzisiejszego Pomnika Kopernika zbudowali barokowy kościół z klasztorem. Mury opuszczonego i zrujnowanego klasztoru kupił w 1818 ksiądz Stanisław Staszic. Po wyburzeniu kościoła i klasztoru na jego tyłach został zbudowany w latach 1820-1823 budynek w stylu klasycystycznym, który miał być przeznaczony na siedzibę Towarzystwa Przyjaciół Nauk. Gmach zaprojektował Antonio Corazzi. Równocześnie z pałacem powstała kamienica Nowy Świat 72, będąca jego integralną częścią. W dniu 11 maja 1830 Julian Ursyn Niemcewicz odsłonił przed pałacem pomnik Mikołaja Kopernika wg projektu Bertela Thorvaldsena.
Po rozwiązaniu Towarzystwa w gmachu mieściła się do 1862 Dyrekcja Loterii. W latach 1857-1862 mieściła się tu Akademia Medyko-Chirurgiczna. Później w murach pałacu zostało umieszczone gimnazjum męskie zwane ruskim. W 1890 powzięto decyzję by wraz z internatem I gimnazjum męskiego umieścić w pałacu cerkiew św. Tatiany Rzymianki. Pałac został przebudowany w latach 1892-1893 przez architekta rosyjskiego Michaiła Pokrowskiego w stylu bizantyjsko-ruskim, w nawiązaniu do "rosyjskiej przeszłości" tego miejsca - Kaplicy Moskiewskiej, w której pochowano cara Wasyla Szujskiego, jego brata Dymitra oraz jego żony, wielkiej księżny Katarzyny. W latach 1924-1926 przywrócono pałacowi klasycystyczny wygląd według projektu Mariana Lalewicza. Pałac w okresie międzywojennym był siedzibą Towarzystwa Naukowego Warszawskiego, Kasy Mianowskiego, Państwowego Instytutu Meteorologicznego, Instytutu Francuskiego i Muzeum Archeologicznego. Uszkodzony w 1939, rozbity w 1944, został odbudowany w latach 1946-1950 pod kierunkiem Piotra Biegańskiego. Po odbudowie ze zniszczeń wojennych przekazany Towarzystwu, a później Polskiej Akademii Nauk. Obecnie Pałac stanowi główną siedzibę Akademii, ale jest także częściowo zwrócony Towarzystwu.
Źródło: