W drugiej połowie XIX w. Zielona Góra należała jeszcze do nielicznych ośrodków miejskich na Dolnym Śląsku nie posiadających połączenia kolejowego. W styczniu 1871r. zwycięskie Prusy zażądały od pokonanej Francji drakońskie warunki pokoju.Francja zapłaciła dużą kontrybucję wojenną.Pieniądze te przyczyniły się do ożywienia gospodarczego Rzeszy.Skorzystała i na tym Zielona Góra. Jeszcze w 1871r. w północnej części miasta stanęły zabudowania i urządzenia kolejowe. Poprowadzono połączenie kolejowe z Głogowa przez Nową Sól, Zieloną Górę aż do Gubina. Do 1950 r.wielkość i warunki obiektów stacji i liczba połączeń była wystarczająca dla miasta powiatowego jakim była Zielona Góra. W 1950 r.miasto zostało siedzibą województwa i było więcej problemów przede wszystkim finansowych i na rozbudowanie stacji brakowało czasu i pieniędzy. Wygląd i warunki samego dworca były bardzo złe. Dopiero w roku 1963 władze wojewódzkie i miejskie otrzymały zgodę warszawskiej centrali na rozbudowę węzła kolejowego i samej stacji.