29-30.04.2026 - synchronizują się dane między starymi (0,5TB) a nowymi (2TB) dyskami SSD, w czwartek mogą występować chwilowe przerwy w działaniu strony (trzeba będzie wyciągnąć stare dyski i w ich miejsce włożyć nowe oraz sprawdzić uruchamianie serwera).
Osada handlowa położona na ważnym szlaku komunikacyjnym. Rozbudowana po najeździe tatarskim ok. 1248 r., otrzymuje w roku 1260 prawa miejskie. Gród ścinawski wymieniany w źrodłach od 1251 r. staje się w latach następnych (1274-1289) rezydencja książęcą.
Ceglane mury obronne wzniesione zostały wokół miasta około roku 1300 zastępując wcześniejsze fotyfikacje drewniano-ziemne. Mury te wzmocnione i rozbudowane w XIV w. posiadały dwie bramy : Odrzańską (zwaną również Wrocławską) i Głogowską. Niektóre partie murów powstały na podmurowce z otoczaków i kamienia polnego. W XV wieku przebito dodatkowo furty : Starą (Altepforte) - przy obecnej ul. Świerczewskiego i Łazienną (Ba-derpforte) – wylot obecnej ul. Kościelnej . Mury miały one formę owalu, otaczającego miasto z trzech stron - od północy mury najprawdopodobniej nie istniały, ze względu na naturalną ochronę, jaką stanowiły tereny podmokłe i pobliskie koryto Odry . W tej części miasta mógł istnieć jedynie obronny wał. Pojedynczy pas murów miał grubość 1,5 m i wysokość 8 m. Istniała również fosa, pierwotnie głębokości około 10 m, której rów w XV lub XVI w. poszerzono i pogłębiono.
Na planie miasta z 1834 r. widoczna jest linia wału po zewnętrznej stronie fosy od strony południowej oraz wał otaczający miasto od strony północnej – w miejscu dawnego wału poprowadzono obecną ulicę Łąkową. Na planie tym czytelny jest jeszcze przebieg murów miejskich sięgających wówczas obecnej ul. A. Mickiewicza. Najprawdopodobniej jedynie na tym odcinku, tj. pomiędzy obecnymi ulicami A. Mickiewicza a Jana Pawłą II istniał przymurny przechód (potwierdzenie tego odnajdujemy również na rysunkach Wernhera); na pozostałych odcinkach obwarowań działki z ogrodami gospodarczymi sięgały murów w części południowej i zachodniej oraz wału – w części północnej. Na planie miasta z 1834 r. zaznaczony jest ponadto zachodni odcinek murów – na południe od obecnej ul. Szerokiej; na tym odcinku musiała istnieć pierwotnie zabudowa przymurna, na co wskazują niewielkie działki (obecnie zachodnia pierzeja ul. Szkolnej).
Rozbiórkę fortyfikacji rozpoczęto w roku 1757 częściowym rozebraniem zamku. Furty w południowej części murów w 1822 r. poszerzono do szerokości ulic. Mury i bramy zniknęły w XIX wieku - pozyskiwano materiał budowlany, zasypano również rów fosy tworzac promenadę. Pozostawiono jedynie dość znikome resztki uszczuplone kolejnymi zniszczeniami w czasie poważnych walk w roku 1945. W latach 30. XX w. prowadzono konserwację zachowanych reliktów obwarowań w południowej części miasta. Rozważano również możliwość rekonstrukcji murów miejskich.
Obecnie obwarowania zachowane są fragmentarycznie w południowej i zachodniej części miasta. W części południowej są to odcinki częściowo rekonstruowane w ostatnich latach, natomiast w zachodniej zachowane są fundamenty murów, nie zabezpieczone, na których wybudowane zostały szopy i komórki. Ukształtowanie terenu pozwala również na prawdopodobne ustalenie przebiegu murów obronnych w części północno-zachodniej. W układzie terenu czytelny jest również przebieg wału po zewnętrznej stronie fosy miejskiej, po którym poprowadzono w XIX w. promenadę.
Na planie z lat 60-tych XX w. widać przebieg murów obronnych Ścinawy ( w większości nieistniejących) wraz z bramami - Odrzańską (1) i Głogowską (2), furtami - Starą (3) i Łazienną (4) oraz miejsce zamku (5).
Źrodła : 1." Mury obronne miast Dolnego Śląska"- wyd. Zarząd Okręgu PTTK - Komisja Opieki nad Zabytkami, Wrocław 1966, opracowanie i plan - M. Przyłęcki.
