Kościół św. Jacka

Kościół pw. św. Jacka w Będziemyślu został wzniesiony w latach 1919–1921 w miejscu wcześniejszej kaplicy, której geneza sięga prawdopodobnie średniowiecza, choć źródła wskazują, że jej murowano-drewniana forma pochodziła z XIX wieku. Nowy obiekt sakralny powstał według projektu architekta Franciszka Stążkiewicza ze Lwowa i został zrealizowany jako budowla murowana z cegły, utrzymana w stylistyce neogotyckiej, z elementami nawiązującymi do historyzmu w jego uproszczonej, lokalnej wersji. Bryła kościoła odznacza się zwartą kompozycją przestrzenną, z wyraźnie wydzielonym korpusem nawowym, prezbiterium oraz wieżą dominującą nad fasadą. Użycie czerwonej cegły, ostrołukowe okna oraz strzeliste proporcje wskazują na świadome nawiązania do gotyckiego dziedzictwa, charakterystycznego dla późnych form architektury sakralnej w Galicji. Wnętrze zostało rozplanowane jako jednonawowe, z wyodrębnionym prezbiterium oraz chórem muzycznym wspartym na arkadach. Kompozycja architektoniczna jest oszczędna w detalach, jednak wyważona pod względem proporcji i funkcjonalności liturgicznej. Parafia w Będziemyślu została erygowana w 1927 roku przez biskupa tarnowskiego Leona Wałęgę. Początkowo obiekt pełnił funkcje filialne względem parafii w Sędziszowie Małopolskim. W 1966 roku, po zakończeniu prac wykończeniowych i liturgicznym dostosowaniu wnętrza, kościół został konsekrowany. W tym samym czasie, w latach 1965–1966, przeprowadzono kompleksową dekorację malarską wnętrza – polichromię zaprojektował i wykonał Wacław Taranczewski, przy współpracy Jerzego Lubańskiego oraz Janiny Kraupe-Świderskiej. Kompozycja malarska nawiązuje do tradycji ikonograficznych Kościoła zachodniego, przy zachowaniu charakterystycznego dla Taranczewskiego syntetycznego języka plastycznego, łączącego elementy tradycji z nowoczesną interpretacją przestrzeni sakralnej. Pomimo stosunkowo niedawnej daty budowy, kościół w Będziemyślu stanowi istotny przykład adaptacji neogotyckich form architektonicznych w architekturze sakralnej wsi galicyjskiej początku XX wieku. Jego wartość wynika zarówno z przemyślanej koncepcji przestrzennej, jak i z obecności oryginalnej, artystycznie wartościowej dekoracji wnętrza, która wpisuje się w szerszy kontekst powojennych działań z zakresu sakralnej sztuki monumentalnej w Polsce.. .

Źródło: Archiwum WUOZ z/s w Przemyślu Del. Rzeszów