W lutym 1917 r. w Bindudze powstała Szkoła Ludowa. Uczył w niej przez dwa lata (do marca 1919 r.) Kazimierz Sitkiewicz.
W latach 1922-1933 była to 2-klasowa Publiczna Szkoła Powszechna najpierw z czterema, potem już z pięcioma oddziałami, w których uczyło dwoje nauczycieli. Kierownikiem szkoły w 1924/1925 r. był Marcin Wasyluk, nauczycielem Antoni Juszkiewicz. Prawdopodobnie uczyli tu również w latach wcześniejszych. W kolejnym roku szkolnym funkcję kierownika na 8 lat objął 22-letni Zygmunt Antoni Dąbrowski, pochodzący z Sarnak. Był inicjatorem budowy szkoły w Bindudze.
Od 1933 r. do 1945 r. kierownikiem i jedynym nauczycielem był Jan Żmudziński, a placówka funkcjonowała jako jednoklasowa szkoła 4-oddziałowa. Uczęszczały do niej głównie dzieci ze wsi Binduga, Bużka Kózki, Klimczyce oraz z obecnych Klimczyc Kolonii. W pierwszych latach istnienia szkoły chodziło do niej 80-90 dzieci, w latach 30. XX wieku około 70-80. Z rana uczyły się dzieci z klas III-IV, od południa młodsze.
Już w 1924 r. zatwierdzony został projekt budowy szkoły dwuoddziałowej w Bindudze, jednak pobudowano ją dopiero około roku 1930. Był to drewniany parterowy budynek z poddaszem, na kamiennej podmurówce, zaprojektowany w modnym wtedy stylu zakopiańskim. Plan budynku przewidywał dwie duże i jasne sale lekcyjne, kancelarię i korytarz rekreacyjny oraz dwupokojowe mieszkanie z kuchnią, spiżarnią i alkierzem dla nauczyciela. Na poddaszu miał być mały pokój z kuchnią oraz dwie sale zajęć praktycznych, ale w rzeczywistości poddasza nie zagospodarowano. Obok szkoły znajdowało się spore boisko i podwórze. Po wojnie od ulicy rósł wysoki morwowy żywopłot.
Szkoła stała na dosyć wysokim brzegu starorzecza Bugu, nad tzw. burzyskiem. Podczas wiosennych roztopów Bug wylewał i woda podchodziła pod samą szkołę. Zdarzało się, że niektórzy uczniowie przypływali na zajęcia łódką.
Podczas wojny, gdy szkołę zajęli Niemcy na posterunek straży granicznej, dzieci uczyły się w Kózkach w domu Żyda Herszka. W tym czasie na potrzeby wojska przy szkole w Bindudze został zbudowany murowany szalet, który następnie służył uczniom aż do likwidacji szkoły w roku 1999.
Po wojnie szkoła była VI-, potem VII-klasowa, od 1966 r. wprowadzono klasę VIII. Nauka odbywała się w systemie klas łączonych. Zatrudnionych było 4 nauczycieli. Ponieważ w szkole brakowało miejsca, aż do 1971 r. wynajmowano lokal u Folwarskich naprzeciwko szkoły, z osobnym wejściem przez ganek. Od 1962 r. lekcje religii odbywały się w wynajmowanych u gospodarzy lokalach: w Bindudze, Klimczycach, Kózkach. W 1990 r. religia wróciła do szkoły.
W latach 1955-1962 kierownictwo szkoły objął Karol Sylwesiuk. Za jego kadencji, w ramach oświaty dla dorosłych, prowadzono tu VII klasę Szkoły dla Pracujących. Po nim przez dwa lata kierownikiem była jego żona Weronika Sylwesiukowa, a od 1964 r. do 1971 r. szkołą kierował Marian Kaczyński. Wraz z rodziną mieszkał w szkolnym mieszkaniu na tyłach budynku. W 1965 r. ze składek społecznych zakupił do szkoły pierwszy we wsi telewizor, który wieczorami gromadził okolicznych mieszkańców. Szkoła była centrum życia kulturalnego okolicy. Organizowano spotkania, wycieczki. Rodzice pobudowali scenę z kulisami, którą instalowano na choinkę szkolną, na którą przychodziła większość mieszkańców, nie tylko rodzice uczniów. Wieloletnią woźną była Józefa Tomaszukowa z Klimczyc, zwana Józią.
Z biegiem czasu uczniów ubywało, kilkakrotnie czynione były próby obniżenia stopnia organizacji szkoły, ale rodzice walczyli o jej utrzymanie, jeździli nawet w tej sprawie do Kuratorium Oświaty w Warszawie.
Ostatecznie w r. szk. 1971/1972 placówka w Bindudze na niemal 30 lat stała się Filią Szkoły Podstawowej w Sarnakach. Przez kilka lat była to szkoła o jednym nauczycielu. Uczyły się w niej dzieci z klas I-IV, od 1977 r. wprowadzono oddział przedszkolny i kl. I-III. Wówczas zwiększyła się liczba zatrudnionych nauczycieli. Kierownikiem Punktu Filialnego w latach 1971-1989 była Stanisława Mateuszuk, a w latach1989-1998 Dorota Szpura. W ostatnim roku istnienia szkoła podlegała bezpośrednio dyrektorowi SP w Sarnakach. Zlikwidowano ją decyzją Rady Gminy w 1999 r.
Przez wiele lat, aż do 2005 r., w okresie wakacyjnym szkoła zamieniała się w schronisko młodzieżowe, w którym nocowały grupy młodzieży z całej Polski. W 2005 r. budynek szkoły jako własność gminy został sprzedany prywatnemu właścicielowi. Służy jako miejsce wypoczynkowe.
13 grudnia 2022 roku, w wyniku zwarcia starej instalacji elektrycznej, w budynku wybuchł pożar. Spłonęło wnętrze wraz z wyposażeniem, a reszta pomieszczeń osmoliła toksyczna sadza. Cudem nie spłonął cały dom. Od 2024 roku trwa odbudowa i przywrócenie do stanu sprzed pożaru.
