Płyta inskrypcyjna pisana bardzo nietypowo czyli połówkowo, nie pozwalająca na ustalenie, komu jest poświęcone to epitafium.
Język: niemiecki (wczesnonowożytny, prawdopodobnie XVII w.)
Forma: tekst religijno-moralny, a nie klasyczne epitafium imienne
Funkcja: raczej tablica pamiątkowo-dydaktyczna niż nagrobek konkretnej osoby
Dlaczego napisano połówkowo ? Takie płyty: celowo pomijają imię mają skłaniać czytelnika do utożsamienia się z tekstem są formą memento mori, a nie epitafium osobowego.
W XVII w. spotyka się je: na murach kościołów, przy cmentarzach, przy dawnych ossuariach
Dolna część zniszczona reliefowo (te „rozlane” formy) mogła pierwotnie przedstawiać: czaszki, kości albo symboliczny „proch”
Rekonstrukcja sensu inskrypcji:
Człowieku, który tu stoisz —
wiedz, że życie twoje na tym świecie jest krótkie,
a dzień i noc niepostrzeżenie prowadzą ku śmierci.
Każdy człowiek, bez względu na stan i godność,
rodzi się, żyje i umiera,
bo taki jest los wszelkiego ciała.
Nie pokładaj ufności w dobrach ziemskich,
ani w sile, ani w mądrości,
gdyż wszystko to przemija jak cień.
Jedynie Bóg jest trwały,
a zbawienie znajduje się w wierze,
nie w uczynkach ani w chwale tego świata.
Żyj więc tak, abyś mógł umrzeć bez trwogi,
a umierając stanąć przed Bogiem w pokoju.
Pamiętaj o śmierci,
abyś mógł żyć właściwie.
Bogu samemu chwała.
