Osiedle Irena

Granice

Główną osią komunikacyjną dzielnicy jest ulica Warszawska. Pozostałe ulice, które wchodzą w skład dzielnicy, to ulice dochodzące do Warszawskiej. Zarówno od północy, jak ulica Bankowa. Jak również od południa, czyli ulice: Składowa, Śląska oraz południowy odcinek ulicy Konopnickiej od ulicy Składowej do ulicy Warszawskiej. Do dzielnicy należy też krótki, niezabudowany fragment ulicy Lotników Polskich, od ulicy Warszawskiej do miejsca, gdzie stała kiedyś brama wjazdowa na lotnisko. Dalszy odcinek był ogrodzonym, zamkniętym terenem wojskowym. Obecnie po ogrodzeniu nie ma śladu , ale granica pomiędzy dzielnicami Irena i Lotnisko w tym miejscu pozostała niezmieniona.

Historia

Osada, nazwana później Ireną, powstała w 1854 roku. Wówczas teren dzisiejszej dzielnicy Irena nie był jeszcze zamieszkały. Osada swoimi granicami obejmowała teren dzisiejszej ulicy Bankowej, choć tam praktycznie nie było zabudowy oraz początkowy odcinek ulicy Warszawskiej: od Rynku, do mostu na Irence. Jednak stosunkowo szybko powstała również drewniana zabudowa za mostkiem. Lokowano tu gospody, zajazdy i stację pocztową. Wśród nich stanęły domy przy Warszawskiej 60, czy 58, ten ostatni datowany na rok 1870. Dalsza zabudowa w kierunku twierdzy była blokowana przez Rosjan, jak również wybór budulca, nie mogły to być budynki murowane. Dopiero odzyskanie niepodległości spowodowało żywiołową zabudowę parceli przy ulicy Warszawskiej, a później w bocznych do niej ulicach. Do lat 30-tych zabudowa sięgała już do przejazdu kolejowego. Ulicę Bankową wówczas jeszcze nie wytyczoną, zaczęto nieśmiało zabudowywać jeszcze przed końcem wojny. Jednak dopiero sprzedaż i likwidacja tartaku w 1950 roku oraz rozpoczęcie budowy osiedla bloków w 1958 dało początek właściwej zabudowy tej ulicy. Jako ostatnie pobudowano budynki przy należącym do dzielnicy odcinku ul. Konopnickiej, gdyż jeszcze do II wojny, była tu tylko polna droga, bądź ścieżka przebiegająca wzdłuż ogrodzenia Magazynu Paliw i Smarów, zwanego popularnie Benzynówką, później po utwadzeniu drogi, ten odcinek służył jako objazd przejazdu kolejowego, który często był zamykany przy przetaczaniu składów z wykorzystaniem istniejącej wówczas w pobliżu górki rozrządowej. 

Kiedy w roku 1954 zlikwidowano w polsce gminy, w tym gminę Irena, wprowadzono w miejsce gmin gromady i samą osadę Irena podzielono na dwie gromady. Starszą część osady przypisano do gromady Starówka. Młodszą, wzdłuż ul. Warszawskiej, do gromady Irena. Gromady te weszły w skład dużej gromady Dęblin tuż przed nadaniem jej praw miejskich, tak też nazwano dzielnice/osiedla składowe miasta Dęblin, podział ten przetrwał zasadniczo do dziś.

Nazwa

Dzielnica swoją nazwę zawdzięcza dawnej osadzie Irena, której ten teren był częścią, zaś osada swą nazwę wzięła od imienia żony ówczesnego właściciela, Fiodora Paskiewicza. Irina (Irena) Iwanowna Paskiewicz, z domu Woroncowa-Daszkowa, była też ostatnią prywatną właścicielką dóbr dęblińskich.

więcej