Chrobrego 10

Najstarszy zachowany elbląski "Lusthaus" (podmiejski dom letni) z 1687 roku, należący do jednego z elbląskich patrycjuszy, niesłusznie jednak zwany dziś dworkiem, gdyż powstał jako parterowy dom letni, a nie całoroczna rezydencja. Piętro z dachem mansardowym dobudowano w XVIII w. przy okazji przebudowy na gospodę zwaną "Unruhe" (Niepokój), o czym przypomina data "1795" przy wejściu. W gospodzie tej odbywały się często koncerty wokalne i instrumentalne. Archiwista i autor trzytomowego dzieła o historii miasta, Michael Gottlieb Fuchs (1758-1835) podaje jako ciekawostkę historię powstania nazwy przybytku - bardzo niestosowna jak dla karczmy, powstała bardzo przypadkowo. Otóż niejaki Jakob Burhard, karczmarz spod "Złotych Lwów" przy ul. Mostowej 26, zakupił obiekt w 1790 roku z myślą o urządzeniu tu dla swych gości alternatywnej gospody na czas letni, by uciec od miejskiego zgiełku. Pewnego razu opowiedział swym gościom, jak jego żona, dowiedziawszy się o tym, że wynajął drugą karczmę, rzekła: "Da hast du mir eine rechte Unruhe aufgebürdet!" ("No to niezły zrzuciłeś na mnie niepokój!") - przez co miała zapewne na myśli obowiązki, jakie na nią spadną. Podchwycili to goście, i ochrzcili gospodę nazwą "Niepokój". Później przemianowano ją na bardziej adekwatny "Erholung" ("Wypoczynek"), ale nazwa "Niepokój" funkcjonowała potocznie nadal. Miejsce to już w 1 ćwierci XIX w. zaczęło wychodzić z mody w obliczu powstawania wielu tego typu lokali podmiejskich w tym okresie i w 1830 r. gospodę odwiedzała znikoma liczba gości. W latach 1837-1875 budynek był siedzibą tzw. drugiego Bractwa Strzeleckiego, a od pocz. lat 20-tych XX w. należał do Carla Leux, kolejnego dyrektora stoczni Schichau (który pracował jako inżynier przy budowie m.in. "Columbusa"). Z jego inicjatywy doszło do następnej przebudowy w roku 1932 (kolejna stiukowa data przy drzwiach), kiedy przenosił się na emeryturę i przeprowadził tu z pałacyku przy ul. Stoczniowej.
[mike016]