Ogrodzenie ogrodu, mur z bramami

Słuchajcie, jaki ładny kawałek znalazłem w Księdze Henrykowskiej!

„Tu zaczyna się wywód powodów zamiany z Michałem z Nikłowic. Wśród wielu szkód, jakie w różnych czasach poniósł klasztor po najeździe pogan (była i ta), że niejaki Michał, syn niegdyś Delebora, miał granice z klasztorem z tej strony, gdzie obecnie znajduje się Münsterberg. Te granice dochodziły do brzegu potoka, który płynie między Kojanowicami a Czesławicami aż do Oławy. Ten to potok przepływał niegdyś przez nasz ogród warzywny, przeto pomieniony Michał posiadał podówczas granice swojej posiadłości aż do naszego ogrodu. Lecz że ów Michał usiłował częstokroć dokuczać klasztorowi, więc zasiedlił swa posiadłość Niemcami. Z tego też powodu w owym czasie , gdy się to stało, w dni świąteczne niewiasty i dziewczęta tańczyły w naszym ogrodzie. Widząc to opat ówczesny, pan Bodo, niepomiernym ogarnięty był strapieniem, i mówił sobie w duchu: Jeżeli te tańce z pokolenia na pokolenie będą się tu powtarzały i wejdą w zwyczaj, stanie się to groźnym niebezpieczeństwem zatraty wielu dusz w tym klasztorze”.

I z powodu tych tańczących kobiet doszło do ugody ze złośliwym Michałem :)

„W imię Pańskie. Amen. My, Henryk, z Bożej łaski książę Śląska, wiadomo czynimy obecnym i przyszłym, że komes Michał, syn niegdyś Dalebora, zamienił z braćmi z Henrykowa część swojej posiadłości, która jest położona pod samym klasztorem, otrzymując za nią od nich posiadłość tegoż klasztoru, która nazywa się Nikłowice (…) Ale że Michał tę swoją posiadłość zasiedlił Niemcami, opat z Henrykowa i jego bracia wykupili tychże Niemców cząstkowo wedle pojedynczych łanów, dając im 80 grzywien srebra, prócz ziemi, którą im dali. Prócz tego wszystkiego opat z Henrykowa i jego bracia dali temuż Michałowi pomienioną posiadłość Nikłowice, obsianą 69 korcami oziminy i 48 korcami zboża jarego, dwór porządnie wybudowany, a w nim bydła rogatego 20 głów, wieprzów 30, wozy , pługi, cebry, garnki, przybory żelazne i cokolwiek w tym dworze było narzędzi”.

LIBER FUNDATIONIS CLAUSTRI SANCTE MARIE VIRGINIS IN HENRICHOW, wydanie II, z łacińskiego przetłumaczył Roman Grodecki. Muzeum Archidiecezjalne 1991, s. 31-32.

Tak się braciszkowie z Henrykowa bronili przed rozpustą, nie żałując ziemi i srebra ;)

Zapomniałem dodać, że powyższy tekst dotyczy końca XIII w.

do Wacław Grabkowski: Niesamowite, czyli z czasów kiedy te tereny należały do Polski.

do Neo[EZN]: Henryków mamy "pod ręką" a tak mało wiemy, co tam się działo. Na mnie Księga Henrykowska zrobiła wielkie wrażenie. Jest wiele w niej smaczków, które mnie interesują. Polacy z Niemcami dogadywali się i wespół zmieniali otoczenie. Jeszcze przede mną wiele do odczytania :)

Zaznaczyłam altanę opata.

Mamy obiekt .

dodałem tamten adres