Pod tym adresem swoje atelier prowadził Carl Wichmann 1871-1886
Następnie atelier prowadził Hans Wichmanna 1887-1890
Atelier F. Johannessohna 1886-1919 (do potwierdzenia adres)
Atelier E. Stoltenburg w 1890-1901
Atelier E.Heide ok. 1906, 1907 dawniej Stoltenburg
🏛„W 1860 r. w Stargardzie działały już trzy zakłady fotograficzne należące do Wichmanna, Hardkego oraz Sprengla.
Z upływem czasu coraz więcej osób zajmowało się komercyjnym wykonywaniem fotografii. Aż trzydzieści zakładów fotograficznych powstało w latach 1890–1910. Większość z nich działała przy obecnych ulicach:
– Szewskiej (Schuhstr.),
– Płatnerzy (Jägerstr.),
– Bolesława Krzywoustego (Königstr.),
– kardynała Stefana Wyszyńskiego (Bahnhofstr.),
– oraz na Rynku Staromiejskim (Markt).
W Stargardzie, podobnie jak w innych miastach, zakłady fotograficzne funkcjonowały często w tych samych miejscach, a zmieniali się tylko ich właściciele.”
Opis atelier fotograficznego w Stargardzie na przełomie XIX i XX wieku:
„Zdjęcia wykonywano głównie w atelier, do którego umawiano się z wyprzedzeniem.
W studio fotograficznym oprócz altany, gdzie pozowano do zdjęć, znajdowały się takie pomieszczenia, jak:
– ciemnia,
– kopiarnia,
– wykańczalnia,
– retuszarnia,
– introligatornia.
Specyfika tych pomieszczeń stała się przyczyną tego, że zakłady mające różnych właścicieli często mieściły się pod tym samym adresem.
W zakładach zatrudniano zawsze kilka osób, co ułatwiało organizację pracy.
Fotografowaną osobę ustawiał na ogół pozer, który dobierał też oświetlenie, często przez odpowiednie ułożenie zasłon.
Oprócz niego w zakładach fotograficznych zatrudniano:
– laborantów – zajmowali się przygotowaniem negatywów,
– kopistów – odpowiadali za odbitki,
– introligatorów – przyklejali zdjęcie na kartonik z widoczną winietą.
Osoba, która chciała uwiecznić się na fotografii musiała mieć skrupulatnie zaplanowany strój.
Do fotografa, wywodzącego się często z kręgów artystycznych, należało jednak wybranie odpowiedniej scenerii w studiu bądź w plenerze.”
🎭 Scenografia i rekwizyty:
„W atelier klient nierzadko mógł się poczuć niczym aktor przybierający wybraną przez siebie rolę.
Wszystko to za sprawą malowanych teł, które znajdowały się we wszystkich szanujących się zakładach fotograficznych.
Dzięki nim podkreślano charakter fotografowanej osoby.
Atrakcyjności zdjęciu dodawały rekwizyty: stoły, fotele, krzesła.
Jednak ich pojawienie się na fotografii miało jeszcze jedno praktyczne zastosowanie – służyły jako forma stabilizująca osobę portretowaną, przez co mogła ona wytrzymać dłużej w bezruchu podczas wykonywania zdjęcia.
Jeżeli fotografia miała przedstawiać osobę w ruchu, używano specjalnych metalowych wsporników, które na samej fotografii były niewidoczne, co miało ukazywać świat zatrzymany w czasie.”
Skrót za "Carte de visite i carte de cabinet w zbiorach stargardzkiego muzeum Monika Ogiewa-Sejnota".
W.S
