†

Kamieniołom "Grabina"

Efektem prowadzonej w latach 1953-1975 eksploatacji złoża wapieni jest wyrobisko stokowe o długości około 300 m, szerokości 100-150 m i wysokości osiągającej w ścianie wschodniej 18. Wypukły element ściany wyrobiska tworzą (wypełniające kocioł krasowy) osady ilasto-piaszczyste, wyróżniające się czerwono-różowym zabarwieniem. Na zewnątrz kamieniołomu, od strony południowej, znajduje się duże zwałowisko odpadów poeksploatacyjnych, które uległo procesom autorekultywacji i jest dobrym punktem widokowym. Ukazuje się stąd szersza panorama zachodnich pasm Gór Świętokrzyskich. Ściana wschodnia dawnego wyrobiska jest przekrojem Grabiny Wielkiej, w którą wcięto, do głębokości ponad 20 m, wyrobisko górnicze, wchłaniające kulminację góry i jej południowe zbocze. Przekrój odsłania skaliste wapienie dewonu środkowego (żywetu) ze skamieniałościami, często spękane i objęte procesami wietrzenia krasowego. W górnej części profilu pojawiają się uwarstwione wapienie dewonu górnego (franu), zawierające liczne szczątki morskiej fauny bentonicznej. Na północnych i zachodnich zboczach Grabiny odsłaniają się zlepieńce permu, należące do wyższego piętra strukturalnego Gór Świętokrzyskich. Zlepieńce, złożone z otoczaków jasnoszarych dewońskich wapieni tkwiących w czerwonym, marglisto-żelazistym spoiwie, powstały w przybrzeżnych strefach zbiornika morskiego sprzed około 270 milionów lat, podczas niszczenia waryscyjskiego górotworu.

Źródło: tablica informacyjna przy wejściu do kamieniołomu.