Ławeczka Matematyków

Ta historia miała miejsce pewnego letniego wieczoru w 1916 roku u stóp Wawelu. Młody uczony - Hugo Steinhaus - podczas spaceru usłyszał, że ktoś rozmawia o całce Lebesgue'a. Było to dla niego wielkim zaskoczeniem, bo pojęcie to znane było w owych czasach jedynie specjalistom. Rozmówcami okazali się dwaj młodzi ludzie: Stefan Banach - matematyk samouk oraz Otto Nikodym - nauczyciel matematyki w IV Gimnazjum w Krakowie. Zaintrygowany Steinhaus podszedł do nich i włączył się do rozmowy. Opowiedział o problemie, nad którym od dłuższego czasu pracował. Ku jego zdziwieniu kilka dni później Banach przyniósł mu gotowe rozwiązanie. Od tej pory między Steinhausem i Banachem nawiązała się stała współpraca. Gdy w 1920 roku Steinhaus objął profesurę na Uniwersytecie Lwowskim i kierownictwo tamtejszej Katedry Matematyki, ściągnął do siebie Banacha i uczynił asystentem, mimo że ten nie miał wówczas ukończonych studiów. Pod koniec życia (pracując już we Wrocławiu) Steinhaus zwykł mawiać, że jego największym matematycznym odkryciem był Stefan Banach, który stał się najsłynniejszym polskim matematykiem, jednym z największych na świecie w XX stuleciu. Banach był założycielem i najważniejszą postacią lwowskiej szkoły matematycznej i współtwórcą analizy funkcjonalnej.

14 X 2016 - w Dniu Nauczyciela, a także w setną rocznicę słynnego spotkania Hugona Steinhausa ze Stefanem Banachem - na krakowskich Plantach w miejscu, gdzie według wszelkich doniesień doszło do tego zdarzenia (pomiędzy Collegium Novum a Wawelem), w samo południe odsłonięto ławeczkę z pogrążonymi w matematycznej dyskusji postaciami młodych matematyków - Stefana Banacha i Ottona Nikodyma. Obok na kamieniu zainstalowana została tablica informacyjna. Pomysłodawcami ławeczki było małżeństwo krakowskich matematyków Danuta i Krzysztof Ciesielscy. Figury matematyków wykonał wybitny krakowski rzeźbiarz - prof. Stefan Dousa.