Wnętrza

Czy dwa zdjęcią wystarczą, żeby je do "Wnętrz" przypisać ;-)...

do 4elza: Niech będzie zgodnie z przysłowiem "Uderz w stół itd." ;-)
Odzywam się, ale wyrażę tylko swój osobisty pogląd w nawiązaniu do niegdysiejszej naszej wymiany zdań na ten temat.

Oczywiście wystarczą, chyba nikt do nikogo o to żalu nie będzie miał. Tylko po co? Po co chować te zdjęcia w jakichś szufladkach, przecież nie gryzą się z tymi zewnętrznymi, czyli inaczej: tak jak jest, nie jest powodem jakichkolwiek problemów. Może gdyby wszystkich było np. dwadzieścia lub więcej, a wewnętrznych z tego przynajmniej 1/3 przemieszanych z pozostałymi, gra warta byłaby świeczki. Z resztą dużo zależy od tego, co przestawiają te zdjęcia wnętrza, bo jeżeli dotyczą jednego, zwłaszcza szczególnego pod względem znaczenia pomieszczenia, to uzasadnienie jest większe, niż gdy każde pokazuje co innego.
Wnętrze to ten zam obiekt, więc nie ma tu prostej analogii do takiego przypadku jak np. kościół a dzwonnica, która mimo że jest jakby uzupełnieniem "zespołu kościelnego", jednocześnie jest jednak odrębnym obiektem.

do blaggio.: Dla przeciętnego, przypadkowego internauty, wszystkie zdjęcia z fp są w "jakichś szufladkach", a ich rodzaj i charakter nie mają dla takiej osoby najmniejszego znaczenia. Dla nas natomiast - owszem. Jeżeli powszechna jest praktyka zakładania i przypisywania fotek do "Wnętrz" do stosujmy się do niej, lub jeżeli to słuszne, zrezygnujmy z niej.Tyle, że powinno się to robić konsekwentnie, a nie jak komu pasuje.

do blaggio.: Możesz mi łaskawie wyjaśnić na czym polegała ta "świadoma dyscyplina" w Ludowym Wojsku Polskim podlegającym Sowietom? :)
Cytat z twojego powyższego wywodu, 4 wiersz od góry: "(...) Ja stawiam na tzw. świadomą dyscyplinę (nota bene: pojęcie wprowadzone w LWP w połowie lat 70.), także na FP.)".

do 4elza: Konsekwentne postępowanie ma uzasadnienie tam, gdzie przynosi to wymierną korzyść lub pozwala uniknąć niepożądanych efektów. Taka tępa konsekwencja pachnie pruskim drylem, którego podstawą było przekonanie, że znaczna część ludzi nie ma na tyle rozwiniętej świadomości, po co ustanowione są jakieś zasady, i żeby stosowali je z własnej woli, więc dla uniknięcia dowolności i wątpliwości wprowadzano konsekwentne uproszczenie - ma tak być i już, bez pozostawiania miejsca na indywidualną interpretację w zależności od sytuacji. Ja stawiam na tzw. świadomą dyscyplinę (nota bene: pojęcie wprowadzone w LWP w połowie lat 70.), także na FP.

W uproszczeniu biernych użytkowników portalu (nie tylko posiadających konto) można podzielić na dwie grupy: tych, których interesują konkretne rzeczy, i tych którzy po prostu przeglądają zasoby np. żeby zobaczyć coś nowego. Dla pierwszej grupy warto tworzyć pomocnicze foldery zbiorcze, tematyczne itp., które zbierają obiekty/zdjęcia mające jakiś wspólny mianownik np. "wnętrze" jest folderem takiego typu, albo np. "plaże nad Bałtykiem". Z kolei w przypadku tych drugich wskazane byłoby udostępnianie bez utrudnień, czyli bez chowania zbiorów w szufladkach, a w nich w przegródkach itd. tam, gdzie nie ma uzasadnionej konieczności, bo mogą nigdy do nich nie dotrzeć. Cała rzecz w tym, żeby utrzymać równowagę w zaspokojeniu potrzeb obu grup. I to jest cała filozofia.
Ja akceptuję dowolność w stosowaniu niektórych reguł, jeśli to wyraźnie nie szkodzi, więc nie podnoszę alarmu z powodu tego, że ktoś utworzył obiekt "wnętrze" dla jednego zdjęcia, albo nie utworzył mimo dodania kilku takich zdjęć. To co piszę, tak jak powyżej, traktuję tylko jako sugestię licząc na zrozumienie.

do blaggio.: Jestem pod wrażeniem narracji; subtelności porównań, płynności i lekkości z jaką eksponujesz swoje stanowisko ;-)
Niemniej samo ostatnie zdanie wystarczyłoby w zupełności dla zrozumienia Twoich intencji.

do 4elza: No widzisz, jak to czasem niechcący można pomóc koledze. Ulżyłem sobie i teraz już spokojnie możesz działać niezagrożona moimi mentorskim zapędami, na razie. ;-)

do Wacław Grabkowski: Niby miało to polegać na nietraktowaniu żołnierzy (chodziło głównie o tych z poboru) jako narzędzi do ślepego wykonywania rozkazów, tylko ludzi, którzy poprzez odpowiednie uświadomienie celów akceptują konieczność poddania się dyscyplinie. Oczywiście to była taka propagandowa teoria mająca stworzyć wrażenie, że podejście do stosunków międzyludzkich w wojsku zmieniło się, może poniekąd słuszna, ale sama praktyka była daleka od rzeczywistości. To wtedy zaczęło się, chociaż bardziej na pokaz, zwalczanie tzw. fali. Zdarzyło się, że sam padłem ofiarą tej nowej polityki, gdy podczas służby zasadniczej wyznaczony zostałem wraz z kolegą z młodszego rocznika do sprzątania sztabu i oficer dyżurny zauważył, że ja wykonuję lżejsze prace porządkowe, a ten drugi pracuje na ścierce podłogowej. Na szczęście skończyło się to tylko sądem koleżeńskim, bo miałem fory u dowódcy kompanii.