Dom Dziecka nr 4

Historia tej placówki stanowi dobrą ilustrację gwałtownego rozwoju opieki całkowitej nad dziećmi w mieście Łodzi w XX i XXI wieku.

W roku 1923 miasto przejęło budynki i ziemie po zmarłym tragicznie właścicielu i przekazało nieruchomość przy ul. Marysińskiej 100 w Łodzi Siostrom Służebniczkom na sierociniec dla dzieci po poległych w I wojnie światowej żołnierzach. Z tego okresu pochodzi statua Św. Józefa z Dzieciątkiem usytuowana na terenie Domu. W dzisiejszej świetlicy znajdowała się wówczas kaplica, w której codziennie, wczesnym rankiem gromadziły się dzieci na modlitwy poranne. Wychowankowie sierocińca nazywanego „Gniazdem”, wspominają małe okna w sypialniach i piętrowe, żelazne łóżka. Dzieci pracowały na roli, w ogrodzie i w sadzie, a mimo to brak stałego dopływu gotówki powodował okresy biedy i niedostatku. W „Gnieździe” przebywało 25-30 naturalnych sierot w wieku od 8 do 14 lat, które poddane były tutaj surowej dyscyplinie. Drugie „Gniazdo” Siostry Służebniczki prowadziły w Łodzi przy ul. Aleksandrowskiej.
Źródło:

http://www.ca2.org.pl/historia.htm<

br />
Piękny budynek, który stoi do dziś przy ul. Marysińskiej 100, pełnił w getcie najpierw rolę sierocińca. W lutym 1941 roku - na żądanie władz niemieckich - przeniesiono dzieci do gmachu gimnazjum przy ul. Franciszkańskiej 102, gdzie skupiono wszystkie sierocińce.
Od jesieni 1941 roku budynek na Marysinie znowu znalazł się w obrębie getta. Ale wtedy umieszczono w nim Zakład Kamaszniczy. Szyto tam pantofle, wycinano cholewki.
Po wojnie budynek nadal pełnił rolę Domu Dziecka. I wciąż tak jest.
Źródło:

https://www.lodzgetto.pl/ulica_marysinska.html,29