Założycielem fabryki tektury w Rudzie Pabianickiej u zbiegu obecnych ulic Pabianickiej i Świętojańskiej w 1907 r. był przybyły do Łodzi ze Zduńskiej Woli Juliusz Eduard Baier, który prowadził ją do 1919 r. Wcześniej rodzina utrzymywała się z handlu mięsem w sklepie przy Piotrkowskiej 253. Po 1919 r. u sterów rodzinnego przedsiębiorstwa stanął syn Juliusza Eduarda - Arnold Baier.
W fabryce Baierów produkowany był głównie karton używany do wytwarzania cewek tkackich oraz tektura introligatorska, tektura do produkcji kart do maszyn żakardowych, papier pakowy itp. Większość produkcji szła do łódzkich przedsiębiorstw włókienniczych, ale również na eksport. Zatrudnienie w fabryce nie było zbyt liczne, np. w 1926 r. zatrudniano 25 robotników, a nieco później było ich 65. Roczna produkcja obejmowała ok. 220 ton wyrobów.
Charakterystycznym obiektem na terenie fabryki był wysoki komin fabryczny, na którym widniał ułożony z białej cegły pionowy napis E. BAIER. W 1928 r. obok rozbudowywanej fabryki stanęła również rodzinna willa.
W początkach okupacji niemieckiej w 1939 r. w nieczynnej fabryce utworzony został obóz przejściowy dla aresztowanych Polaków i Żydów, głównie z terenu Rudy Pabianickiej. Obóz działał do października 1940 r. i w tym czasie przeszło przez niego ok. 2000 osób. Po likwidacji obozu, jego więźniowie zostali przetransportowani do więzienia w Radogoszczy, a w fabryce wznowiono produkcję na potrzeby wojenne.
Po wyzwoleniu odbył się proces funkcjonariuszy obozu, a jego komendant Adolf Wilhelms został skazany na karę śmierci - wyrok wykonano w kwietniu 1945 r.
W styczniu 1945 r. rodzina Baierów, z wyjątkiem Arnolda, ewakuowała się z Rudy Pabianickiej. Był przekonany, że nic mu się nie stanie. Ze szczątkowych informacji wynika, że fabrykant został przymusowo zatrudniony w remizie tramwajowej w Chocianowicach, skąd trafił do więzienia przy ul. Sterlinga 16. Tutaj najprawdopodobnie zginął w styczniu 1945 r. Rodzina Baierów nie wróciła już do Polski. Pozostali w Niemczech.
W 1947 r. fabryka została znacjonalizowana, a w willi ulokowano szkołę podstawową nr 131. Obecnie jakiekolwiek zabudowania dawnej fabryki i szkoły już nie istnieją. Budynki zostały rozebrane w związku z przebudową ulicy Pabianickiej. a duża część dawnej działki została pochłonięta przez tę ulicę.
Według: Aneta Stawiszyńska - Działalność gospodarcza rodziny Baierów w Łodzi i Rudzie Pabianickiej do 1945 roku [w:] Rocznik Łódzki t. LXVIII - 2018
