Krypta grobowa Krasińskich

Krypta grobowa Krasińskich

Wydzieloną częścią kościoła [Wniebowzięcia NMP] są podziemia grobowe, do których prowadzą ciężkie żelazne drzwi ozdobione herbem Krasińskich i symbolami śmierci. Kształt i rozmiar podziemi zmieniały się wraz z rozbudową kościoła. Pierwotnie była to jedynie niewielka, sklepiona piwnica oddzielona kratą od przedsionka z wejściem od południa. W tym wnętrzu, w 1822 r. złożono trumnę z prochami matki Zygmunta Krasińskiego. Z biegiem lat do podziemi przybywało coraz więcej trumien i urn z prochami: urna z sercem Franciszka Girardot (+1831) lekarza pułkowego zaprzyjaźnionego z gen. Krasińskim i urna z sercem generała Mikołaja Bronikowskiego (+1817) ojca Amelii Załuskiej; trumny z prochami babki poety Antoniny z Czackich Krasińskiej (+1834) i dziadka Jana Krasińskiego (+1790) przeniesiona z katakumb cmentarza Świętokrzyskiego w Warszawie. W 1845 r. rozbudowano podziemia i stały się one panteonem rodowym Krasińskich z linii opinogórskiej. W 1848 r. gen. Wincenty Krasiński wystąpił do Komisji Rządowej o pozwolenie na „,chowanie ciał w grobie familijnym”. Po dziesięciu latach wstawiono tu trumnę generała, a wkrótce po niej Zygmunta Krasińskiego (+1859). Prochy generała przywieziono z Warszawy, natomiast Zygmunta z Paryża w czerwcu 1859 r. W 1875 r. na miejscu rotundy stanął obecny kościół i wtedy powiększono podziemia. Spoczęli tu synowie poety — Władysław (+1873) i Zygmunt (÷1867), wnuk Adam (+1909) i wnuczka Zofia (+1891). Trumny ustawiano wówczas na drewnianych podstawach i tak oglądał je Stefan Żeromski, który w 1887 r. odwiedził Opinogórę. Przywędrował tuż z pobliskiego Szulmierza, gdzie był guwernerem we dworze Cyprysińskich. Swoje wrażenia 
z podziemi opinogórskich tak opisał w Dziennikach: „obok dużej trumny małego ojca — mała trumienka czarna wielkiego syna”. „Jesteś w tym podziemiu Polakiem, czcicielem wielkiego prochu”. W 1909 r. wnętrza grobowe zmodernizowano. Trumny umieszczono w ścianie katakumb zaprojektowanych przez architekta Jana Kacpra Heuricha starszego. W centralnej części znajduje się grób poety, a nad nim herb Krasińskich w ozdobnym kartuszu. Z lewej strony spoczywają przodkowie poety, a z prawej potomkowie. Obok Zygmunta jego rodzice — generał Wincenty i Maria. Następnie dziadek Jan i babka Antonina. W ostatniej niszy Amelia Załuska, a nad nią serce jej ojca gen. Mikołaja Bronikowskiego. Z prawej strony synowie poety Władysław i Zygmunt oraz wnuk Adam i wnuczka Zofia. Ostatnia nisza pozostaje pusta. Miała w niej spocząć żona Adama, Wanda z Badenich, ale została pochowana przy drugim mężu Zygmuncie Zamoyskim. Nad pustą niszą, serce Franciszka Girardot zmarłego w styczniu 1831 r. Na przeciwległej ścianie katakumb wiszą trzy brązowe płyty przedstawiające sceny z „Przedświtu”, „Irydiona” i „Nie-Boskiej Komedii”. Zaprojektował je Jules Franceschi, a odlał w giserni paryskiej w 1877 r. E. Gruet. Pierwotnie miały one zdobić cokół pomnika poety, który zamierzali wystawić Krasińscy. Z nieznanych jednak powodów do realizacji tego dzieła nie doszło. Odrębną grupę stanowią groby Krasińskich z linii oboźnickiej, która po wygaśnięciu linii opinogórskiej objęła ordynację. Tu w ścianie katakumb spoczywają prochy Józefa Krasińskiego (+1912), jego żony Heleny ze Stadnickich Krasińskiej (+1927) i matki Karoliny z Mycielskich Krasińskiej (+1912). Tu również jedna nisza pozostaje pusta. Miał w niej spoczywać Edward Krasiński, który zginął w Dachau w 1940 r. W związku z tym, że jego zwłoki nigdy nie powróciły do Polski w 70. rocznicę śmierci hr. Edwarda Krasińskiego Muzeum Romantyzmu odsłoniło  tablicę pamiątkową poświęconą ostatniemu ordynatowi opinogórskiemu.

Źródło http://muzeumromantyzmu.pl/