Jedna z najstarszych śluz komorowych na Śląsku. Budowę rozpoczęto w 1891 r. Budową kierował Urząd Wodno-Budowlany z siedzibą w Opolu a podporządkowany dyrekcji wrocławskiej. W okresie międzywojennym śluzą zarządzało Ministerstwo Komunikacji Rzeszy.
Śluza znajduje się na 150,40 km rzeki Odry, pomiędzy śluzą pociągową a jazem. Głowica górna komory zbudowana z cegły i betonu, sama komora z cegły + beton, głowica dolna z cegły + beton. Wysokość ścian komory wynosi 5,16 m, czas napełniania 5'. Wymiary komory długość użyteczna 55,06 m, długość komory 50,25 m. Szerokość między głowicami 9,6 m. Głębokość na progach przy stanie normalnym próg górny 2,55 m, próg dolny 2,02 m. Spad przy stanie normalnym 2,10 m. Napęd elektryczny do zamykania wrót, praktyczny czas śluzowania 24'. Ilość śluzowań na 24 godz. wynosi 50. Ilość obsługi to 7 osób. Zamknięcia komory składają się z głowicy górnej, którą stanowią wrota wsporne składające się z dwóch części o wymiarach 5,2 x 5,14 m i z głowicy dolnej identycznej konstrukcji o wymiarach 5,3 x 5,14 m. Wrota uruchamiane przez napęd elektryczny. Praktyczny czas zamknięcia obu głowic 2'. Kanały obiegowe to zasuwy płaskie o wymiarach 2 x 2,5 x 1,5 m, praktyczny czas zamknięcia 10''.
Pod koniec lat 60. zmieniono ręczny napęd zamykania wrót na elektryczny i to jest jedyna zmiana dokonana od czasu zbudowania komory. Przeprowadzano jedynie prace konserwatorskie w celu utrzymania sprawności urządzeń.
Źródło: https://zabytek.pl/pl
