Cmentarz parafialny

Cmentarz istniał od czasu powstania parafii Kościoła św. Małgorzaty, zatem od początku XIV w., ponieważ pierwszym znanym plebanem był niejaki Raynerius pochowany ok 1337. Cmentarz przykościelny istniał przez ok 500 lat, ale kolejni Plebani byli chowani w świątyni przed ołtarzem.
Potwierdzają to informacje dotyczące np księdza Hannibala Orgasa, z pochodzenia Włocha, zmarłego 5 lipca 1629 r. czy księdza Walentego Brzostowskiego, zmarłego w 1586 r., którego płyta nagrobna obecnie jest wmurowana w ścianie kruchty kościoła św. Małgorzaty, a przeniesiona została tam spod głównego ołtarza przez ks. Jana Waligórskiego w poł. XIX w.
Cmentarz przykościelny był wówczas otoczony parkanem, a czwarta część ogrodzenia należała do tamtejszego dworu. Na cmentarzu stała kostnica, która u schyłku XVIII w.była w złym stanie, ale już jej nie odbudowano.
Kolejny, nowy cmentarz za kościołem(w miejscu poprzedniego), został jednak założony dopiero przez proboszcza ks. Wojciecha Chwastkiewicza w 1830 r. Już w rok później musiano go powiększyć, ponieważ na epidemię cholery wymarło w parafii ponad sto osób. Kilkanaście lat później wybudowano tu drewnianą Kaplicę św.Jana Chrzciciela.
Na cmentarzu znajduje się wiele interesujących nagrobków i pomników żołnierzy, tutejszych księży lub dziedziców okolicznych włości. Imponują zbiorowe mogiły rodziny Raźnych czy Ptaków, dziedziców Bieńczyc – których mogiła posiada w sobie miejsce aż na 35 trumien i liczy kilka metrów głębokości. Leży tam m.in. Franciszek Ptak, były poseł na sejm.