Zespół budynków po garbarskich

Garbarnia Karscha Ludwika i Wilhelma
Pierwsza garbarnia na Starym Mieście zstała uruchomiona w 1833 r. na posesji Marianny Nowakowskiej. Ludwik Karsch pracował w niej jako majster z dwoma robotnikami. W zakładzie stosowano napęd konny do mielenia kory dębowej. W 1837 r. dzięki małżeństwu z córką właścicielki Karsch stał się współwłaścicielem garbarni i zaczął ją stopniowo rozbudowywać. W połowie lat 50 –tych zainstalował pierwsza w mieście maszynę parową. Pod względem wyposażenia i wielkości produkcji zajmowała drugie miejsce w Radomiu po garbarni Schniersteinów. Wkrótce rozpoczął budowę nowych murowanych budynków, którą przerwała jego śmierć w 1859 r. Zadłużoną garbarnię kupił na licytacji jego najstarszy syn Wilhelm Fryderyk, który kontynuował działalność ojca. W 1875 r. w garbarni pracowało 55 robotników, którym zapewniał mieszkanie w specjalnie zbudowanych budynkach w pobliżu fabryki o opiekę medyczną. Produkowano wtedy ponad 40 000 skór rocznie. Bezdzietny właściciel przyjął do spółki swego brata Ludwika a tuż przed śmiercią w 1889 r. przekazał mu cały majątek. Z kolei po śmierci Ludwika w następnym roku odziedziczył ją jego syn Mieczysław. Na początku XX w. kiedy Karsch prowadził firmę wspólnie z S. Pfefferem zrezygnowano z wyrobu skór i rozpoczęto produkcję kleju oraz masy drukarskiej.

Garbarnia Karscha Teodora
Uruchomiona została w 1868 r. w pobliżu Firmy ojca, specjalizowała się w produkcji skór juchtowych i podeszwowych. W latach 60-tych XIX w. była drugą co do wielkości produkcji w Radomiu. W 1869 została wyposażona w maszynę parową a w 18882 zatrudniając 72 robotników stała się największą w mieście. Dla wykwalifikowanych robotników wybudowano mieszkania w pobliżu garbarni. W 1884 w wyniku podziałów rodzinnych jej właścicielem został Franciszek Wickenchagen. Wówczas Teodor Karsch uruchomił nową garbarnię na Nowym Świecie 12 (ob.Limanowskiego –Dębowa)

Zakłady Garbarskie i Fabryka Pasów Franciszka Wickenchagena
Zakłady Wyrabiały głównie skóry podeszwowe oraz pasy transmisyjne. W 1912 r. atródniały blisko 100 robotników i produkowały głównie na rynek rosyjski. Wskutek utraty po I wojnie wschodnich rynków zbytu oraz importu tanich skór z Czech i Austrii zaczęły przeżywać kryzys finansowy, po śmierci właściciela w 1921 r. zostały przekształcone w spółkę akcyjną. W 1930 r. sąd w Radomiu ogłosił ich likwidację. Budynki zaadaptowano na składy handlowe i mieszkania.
Źródło: Encyklopedia Radomia J.Sekulskiego