Dwór Sosnowskich

To tutaj rozegrała się słynna historia nieszczęśliwego romansu Tadeusza Kościuszki z Ludwiką Sosnowską, a rolę czarnego charakteru odegrał w niej ojciec Ludwiki, Józef Sosnowski.W 1765 umieścił swoje córki na pensji w Warszawie. Tam Ludwika miała poznać elewa Szkoły Rycerskiej Tadeusza Kościuszkę (choć prawdopodobnie znali się już wcześniej, Mereczowszczyzna Kościuszków na dzisiejszej Białorusi sąsiadowała z dobrami Sosnowskich).W 1775 w Sosnowicy zjawił się Tadeusz Kościuszko, który właśnie wrócił z Francji po odbytych tam studiach wojskowych i nie mógł znaleźć posady. Został guwernerem panien Sosnowskich, dawał im lekcje rysunku, malarstwa, matematyki i historii. Zajął się też przekształcaniem starego sosnowickiego parku w nowoczesny, modny ogród. Zasadził świerki i sosny, wytyczył nowe ścieżki i obsadził je topolami, klonami, brzozami, lipami. A leszczyną – aleję schodzącą od dworu przez park do rzeki Piwonii. Zaprojektował też modną w XVIII wieku altanę, która szybko obrosła bluszczem i powojem. Według legendy to właśnie w tej altanie narodziło się uczucie, które niestety nie miało szans na spełnienie. Czarna polewka („Synogarlice nie dla wróbli a córki magnackie nie dla drobnych szlachetków” – miał powiedzieć Józef Sosnowski, choć magnatem nie był...), nieudana próba ucieczki zakochanych, wyjazd Kościuszki za granicę i wymuszone przez ojca małżeństwo Ludwiki z księciem Józefem Lubomirskim – to finał tej historii.