Lokomotywownia

W Suchej pierwotnie zbudowano dwustanowiskową parowozownię wachlarzową. W roku 1886 dobudowano hale prostokoątną 2-torowa. W 1888 roku dobudowano kolejne 2 stanowiska hali wachlarzowej. W 1914 roku parowozownia Sucha podlegała wraz z parowozowniami Żywiec i Zwardoń pod zarząd trakcji Żywiec (Heizhausleitung Żywiec). W 1942 roku kolej zbudowała dużą halę prostokatną przelotową. Od 1 lipca 1991 roku do 1 lipca 1997 roku lokomotywowni Sucha Beskidzka podlegał oddział zamiejscowy Chabówka. 1 lipca 1997 r. lokomotywownia weszła jako sekcja w skład CM Kraków. 1 października 2001 r. została przekazana Małopolskiemu Zakładowi Przewozów Regionalnych w Krakowie. Stara hala wachlarzowa budowana razem z całą infrastrukturą stacji Sucha, oddana do użytku w 1886 r. mieściła trzy tory dla obrządzania parowozów, na które wjeżdżało się z obrotnicy i część administracyjno-techniczną lokomotywowni. Stała się za mała w związku z rozwojem ruchu kolejowego i taboru i powoli traciła znaczenie na rzecz nowej hali napraw. Z czasem znaleziono dla niej nowe przeznaczenie. Część administracyjno-techniczna była używana cały czas, aż do rozwiązania lokomotywowni w roku 1997. Od tego czasu zaczęła popadać w ruinę. Lokomotywownia od zawsze obsługiwała odcinek Sucha Beskidzka – Żywiec, najpierw w trakcji parowej pod koniec lat osiemdziesiątych, w trakcji spalinowej typu SP i SM a obecnie trakcja elektryczna.
Remont kapitalny budynku wykonano w latach 1970-1975